.png)
klankkast: in de studio
Welkom bij klankkast: in de studio. In deze podcast neemt Sam Pieter Janssens je mee achter de schermen van muzikant zijn in Vlaanderen, het ondernemerschap, twijfels en boeiende creatieve processen. Over inspiratie, financiële druk, algoritmes, mentaal welzijn en onversneden rock & roll. Verwacht gesprekken over muziek en het leven in en rond de studio.
klankkast: in de studio
Bert Aernouts
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
In deze aflevering van klankkast: in de studio schuift singer-songwriter en multi-instrumentalist Bert Aernouts aan, het brein achter het lo-fi indiefolk-project keun.
We duiken diep in de realiteit van de onafhankelijke muzikant. Hoe combineer je een fulltime job met het schrijven, opnemen, releasen én live spelen van je eigen muziek?
Bert vertelt openhartig over de uitdaging om 'tussen de mazen van het net' te glippen: zijn breekbare lo-fi sound is vaak te indie voor de traditionele folkies, maar te folky voor de gemiddelde pop-luisteraar.
Daarnaast hebben we het over zijn liefde voor gitaren - ja, hij heeft er veel. En jammergenoeg ook over de mentale druk die komt kijken bij 'het proberen te maken'. Hoeveel energie, tijd en geld steek je in een passie als de return klein is, en hoelang hou je dat mentaal vol?
Een eerlijk en herkenbaar gesprek over passie, opofferingsgezindheid en de pure liefde voor muziek.
🎧 Volg & support keun
- 🌳 Linktree: https://linktr.ee/keunband
- 📸 Instagram: Volg keun op Instagram
- 💿 Bandcamp: Koop de muziek van keun op Bandcamp
Over klankkast
Welkom bij klankkast, de podcast waarin we inzoomen op de Belgische muziekwereld en de verhalen achter de artiesten.
Vond je deze aflevering leuk? Vergeet dan niet te abonneren, een review achter te laten of de aflevering te delen met je vrienden! Merci.
Welkom bij Klankast in de studio. In deze podcast praat ik van Pieter Jansens met muzikanten over artistieke keuzes in een snel veranderend muzikaal landschap. In deze aflevering post ik goed Muzikantenleven resoneert bij Bert Arnoud. Hoi, Bert, fijn om je hier te mogen ontvangen.
SPEAKER_00Dag dan.
SPEAKER_02Voor de luisteraars is het misschien leuk om te weten dat onze muzikale paden al langer kruisen. In der tijd hebben we samen nog een plaatje gemaakt onder de vlag van Rifraf. En toen je met je muzikale solo project Keun naar buiten trad, mocht ik jouw debutplaat mixen. Dat was toen nog een heel intiem lofi slaapkamerproject. Vandaag ligt er met de nieu plaat Extended Play Tune Book een release op de plank bij Pret Records. En singles als records in september laten horen dat er toch wel wat veranderd is. Ik vind als je de muzikale reis een beetje chronologisch volgt, hoor je hoe Keunen geëvolueerd is van die breekbare lofi sound naar een rijker, dynamischer geluid, waarin ook Ierse traditionals en postdoc eigenlijk ook binnencijpelen. Intrigerend vind ik. En ook als je je muzikale reis bekijkt, combineer je dus die intieme, melancholische sound met een job als archivaris, zeg je dat juist?
SPEAKER_00Ja, ik werk in archief niet als archiefmedewerker, maar als coördinator digitaal erfgoedbeheer.
SPEAKER_02En die dubbele pet intrigeert mij ook, Bert. Kan je eens vertellen, Bert, wanneer begon het voor jou in de muziek: serieus te worden?
SPEAKER_00Serieus worden, dat is een goede vraag. Ik heb altijd muziek wilde spelen en dat blijven doen. Dus ja, kind was het altijd van oké, ik wil gitaar spelen. Dat was het echt wat ik wou. Er lag ook. Nu denk ik eigenlijk een ukulele vormige baladijka bij ons thuis, dat iemand van de familie ooit uit de UZR had meegenomen, maar dat speelde maar één snagje mee. En dat was er wel een piano, mijn broer drumde, maar ik had zijn eigen gitaar, dat is mijn ding. En dan denk ik in mijn hoofd had ze al serieus begon te worden om gewoon in bands te beginnen spelen. En dat is dan rond het start van het middelbaar, met de aanschaf van mijn eerste elektrische gitaar op Ast Carnaval. Ik was met als mama naar Aals Carnaval gegaan. En we passeerden de muziekwinkel. En die hadden juist toen een promo op van die Stag Stratto kast of zo. Iedereen is wel, oftewel een square of een stag gestart. En dan, ja, uiteraard is carnaval, dus die winkel was dicht. Ik dacht, oh, maar ik wou graag een elektrisch gitaar hebben. In terugkomen richting de auto stond een eigenaar in de winkel mee aan te ballen. Dus ik tegen als man van ja, mag dat? Gaan we eens binnen gaan? Ermee beginnen ballen met deze mensen. En dan buitengewandeld met een blauwe stratokastig en een klein eimpje. En dan zei ik op de muziekschool en ophroep van we zoeken nog een gitaris voor onze band. En dan zo erin gevlogen, en dan sindsdien nooit zondig band gezeten, eigenlijk.
SPEAKER_02En is dat de band waarbij je de eerste live ervaring ook hebt opgedaan?
SPEAKER_00Ja, nu die bands hebben ook verschillende vormen gehad, want dat is een continu komen en gaan van mensen, zoals het al vaak zo bij die eerste puberbandjes gaat. Maar dan hadden we uiteindelijk een vaste zangers, wel zo een vaste vorm gekregen. En dan de Fripodia op school enzovoort ze daarmee mee beginnen spelen en dan de eerste keer echt voor mensen echt opgedreden buiten de muziekschoolcontext. Want ja, daar moest je zo af en toe ook iets voor de ouders en geïnteresseerden een liedje spelen, maar dat is toch anders. Zong jij toen ook? Of was dat enkel gitaar? Enkel gitaar. Zingen ben ik pas beginnen doen nadat in de tweede band, waar ik echt trak er ook mee was, de zanger stopte. Dat was toen dat we naar de nieuw gingen. De drumer en ik hadden nog heel veel goustig om te blijven veilig doen. Hadden we een bassisten gezocht en dan was dat schrijf ook wel teksten en zo, maar echt zingen, ik heb niet echt de beste stem, vond ik. En dan gezegd, oké, weet wel, ik ga proberen en ik ga zangles volgen toen nog op Depot, toen dat dat nog kon. En dan zo begonnen met zingen. Altijd zoiets van. Zeker als er dan demo's werden gemaakt, mijn stem moet niet te luid. Ik zag mijn eigen nooit echt als zanger ofzo. Altijd als instrumentalist eest.
SPEAKER_02Jouw ouders kochten dan die blauwe stad. Geloofde zij in jouw talent of was het eerder van, we zullen zien wat het wordt met Bert en zijn muzikale dromen?
SPEAKER_00Dat is een heel goede vraag. Als mama was grote fan van muziek. Ze vond het altijd wel leuk dat ik muziek speelde. Dus ik denk dat daar ergens wel iets zit van geloof of zo. Maar ja, naarmate ik wat ouder geweeg en zo mee en muziekinstrumenten begon te kopen, hier en daar tweedehands, dat was het al van: heb je dat wel nodig? Is dat wel goed? Maar dan zei ik altijd tegen van ja, het is dit of geld uitgeven aan drank en drugs. Dus dan was de keuze snel gemaakt, voor graag ook om dat te steunen. Het is niet dat ze mij van thuisuit ooit hebben ontmoedigd of zo. Behalve toen ik even over aan het denken was, om misschien toch consulatorium te probeer te doen. Maar dan kreeg ik het klassieke antwoord van eerst iets deftigs studeren. Eerst een echt diploma en dan consulatorium, maar dan ben ik geschiedenis gaan studeren. Dus qua echt diploma kun je daar ook vragen bij stellen, natuurlijk. Je starte aan de nieuwe met het idee van misschien dat ik dat toch nog ga proberen. Maar ja, dan ontdekte ik ook weer dat ik heel breed interesses heb en dat ik het academische ook leuk vond. En ja, dan eigenlijk iets te lang aan de nieuf blijven plakken om dan toch nog een muziekopleiding te proberen. Ook omdat ik dan ondertussen vrienden had leren kennen die dat in Gent aan het kask zaten bijvoorbeeld, muziekproductie studeerden en die zeiden van wat je vooral leert, is je netwerk opbouwen. En al de rest kun je eigenlijk ook thuis bij elkaar bricoleren en dan toch maar niet die sprong gemaakt.
SPEAKER_02Dus je vindt het niet echt een gemiste kans dat je die opleiding dan toch niet hebt gevonden?
SPEAKER_00Gemiste kans is misschien een groot woord. Maar ik denk dat ik het sowieso leuk had gevonden. Zeker als ik het had gestart nadat ik al een andere opleiding had gedaan, omdat ik ook wel weet dat ik daardoor al steviger in mijn schoenen stond. Want als 18-jarig jongetje was ik niet per se de meest zelfzekere, nog steeds niet per se. Maar ik kan er wel mee leven dat dat pad niet bewandeld is geweest.
SPEAKER_02Bert, ik zou het graag hebben over de zakelijke kant van muziek bezig te zijn. Bij je eerste release deed je op de mix nadam bijna alles zelf vanuit je eigen kamer. Vandaag horen we op Extended Play Tunebook een gelaagder geluid gemixt door Chris Berry en gemaasterd door Richard Dowling. Was er een moment dat je besefte dat enkel die liedjes schrijven vanuit je slaapkamer, dat dat niet meer volstond voor de songs die je wilde schrijven? Of waarom dan nu toch die volgende stap?
SPEAKER_00Eigenlijk zijn deze nummers, zeker ook qua productie, ergens wat kaler geworden dan de vorige keer. Vorige keer zat er nog wel veel effect op mijn stem. En zo ja, ook wat meer geëxperimenteerd. Een tascam eer of four track cassette. En nu wou ik dat die nummers eigenlijk op plaat al meer klonken zoals dat ze live zouden klinken. Want we hadden vaak het had vaak gemerkt dat mensen dan de nummers op plaat hadden belistd ons live zagen en dachten, oh, maar dit is heel anders. Omdat we live veel Fulkier zijn. Zeker omdat we toen ook in een folk trio opstelling speelden. Dus er was geen drums, er waren geen elektricitaren of zo bij. Dus ja, dat verschil tussen die twee lag heel groot. Heel ver uit elkaar. Gedacht omdat ik we ook toen de live EP hebben opgenomen in de Zwarstusterskapel hier in Leuven. Omdat ik ook echt dacht van, ergens wil ik ook een representatie hebben van die nummers. Zodat mensen weten van ja, dit is hoe ze eigenlijk live klinken, en niet per se hoe dat op plaat of studio dan klinkt. Het nieuwe EP had ik zoiets van ja, ik wil meegemij bij het live geluid liggen. Wat dan meer een één op één vertaling kan worden. En ik denk dat dat wel best goed gelukt is. We hebben nu ook de percussionisten in de band, dus dat maakt het ook weer wat groter. Biedt ook wat meer kansen om bepaalde klankkleuren er ook aan in te steken. En ook omdat sommige niemus wel wat ritme nodig hebben of een drive nodig hebben, die dan niet enkel uit een ritme gitaar of zo kan komen. En dan had ik via via, want onze violist op plaat, en tot voor kort ook echt in de band, is Nick Nicolas Cooper, die komt aan Dublin. En die speelde ook in het Dublin circuit op redelijk hoog niveau? Hij speelde vroeger ook bij je Vagabond, wat nu ook in België een best grote naam aan het worden is. En ik had hem gevraagd van ja, ken je mensen die eigenlijk in dat circuit van zo de indie volk, maar wel het eerste trad, in die volk, zoals ook dingen hebben gedaan qua mixen en zo voort. En hij zei direct, ja, Chris, dat is een kamaraat van mij. Zeker de moeite waard. Toen dacht ik van oké, dat ga ik wel onthouden. En voor mij was de doorslag, omdat ik na een optreden van Lenkham op de violista was afgestapt. Ik had hem gevraagd van oké, wie zou jij aanraden? En hij zei, ah, Chris, sowieso Chris. Als er twee hem aanraden, dan ga ik het zeker doen. En toen ik dan ook nog eens keek van welke platen dat hem had gemixt en ook geproduced, er zaten ook wel een paar zaken ertussen dat ik dacht van, dat zijn bands waar ik heel grote van van ben. Junior Brother is. Ik kan dat niet omschrijven wat voor muziek hij maakt. Dat is een eag uit Kerry. Die heeft een stemgeluid dat zeer uniek is en dat even wennen was in het begin, omdat dat vooral een snijdende stem is. Maar dit is gitaarspel en hoe die zijn nummers opbouwen en gelaagd zijn, is fascinerend. En ja, dan zei ik ook dat Chris, ik denk, de eerste plaat daarvan, of de eerste NP ook van had gemixt en geproduce. En ook van Mary Wallapers, die dan nu ook redelijk groot aan het worden zijn, ze hebben van de zomer ook op een locusse feesten, denk ik, gestaan en zo. Ja, dan dachten we oké, we gaan ervoor. En dan had ik eerst was geschrik van oei, dat ga zo een grote producer zijn. En dan het buitenland wat gaat dat zijn, hoe gaat die communicatie lopen? En ja, dat is gewoon een hele doodnormale hier, Dublin. Die gewoord, ja, dat komt goed. Ah, dat klinkt wel goed. Misschien zou je deze anders kunnen doen en dan zo heel veel heen en weer mailen en dan.
SPEAKER_02Het is een puur online samenwerking.
SPEAKER_00Ja, puur online. Ik heb allesweg op de zolderkamer van het vorige huis opgenomen. Ik kreegen we mij deze zomer, het was toen ook redelijk warm, niet zo warm als nu. Maar toen allesweg zelf opgenomen, ook omdat ik vind zelf het productioneel van het paard heel fijn en interessant om over na te denken en te proberen dingen mee te doen. Want vaak heb ik zo echt een klankbeeld in mijn hoofd, en dat is geen wat ik eruit wil krijgen. Hoe korter de communicatiekanalen zijn om tot dat geluid te geraken, hoe beter ergens voor mij. Dus dan blijf ik redelijk hard de knopjes en de touwtjes vasthouden. Tot het moment dat ik weet dat ik niet meer zelf kan. En dat is vooral de mix, omdat ik daar nog niet genoeg vertrouwen in heb.
SPEAKER_02Wat is zo interessant? Want je speelt live nu vaker als een kwartet. Met drie bevriende muzikanten. Hoe is het dan om die controle dan toch plots te moeten loslaten?
SPEAKER_00Er zijn drie heel goede muzikanten, dus ik heb daar eigenlijk heel weinig problemen mee om die controle daar los te laten. Het is echt zo'n paar keer dat ik maar zeg van oké, nee, die lijn moet je echt wel zo spelen. Maar ja, nee, ik heb alle vertrouwen in hun. En vaak als we ze repeteren en ze zeggen, ik heb iets anders gedaan dan anders, heb je het gemerkt. Het heeft mij niet gestoord, dus dan zal het goed zijn. Want het valt mij altijd wel op wanneer dat er iets gebeurt wat ik niet fijn vind. Maar zolang als ik niet dat gevoel van oei, deze was niet oké, dan klopt het meestal goed. En hoe heb je ze dan precies verzameld, de mensen rond je? Het hielp dat ik met twee van de drie heb samengewoond in een huis. Onze mandolinespeel en ga ik mooi speel, gewacht. Daar heb ik de hele eerste lockdow mee doorgemaakt in Leuven. Die was er ook bij toen ik de eerste EP heb opgenomen, heeft toen ook meegezongen. En ja, volgens mij dat dan live vertaald moest gaan worden, was dat rechts van oké, jij speelt Mandoline, ik heb dat nodig, dus je gaat sowieso meespelen. En dan had ik niet kleren kennen via de eerste voetbalploeg in Leuven, gaelijk voetbal van de Earls of Leuven. Die was ook heel toevallig. Stonden albei langs de zijlijn, want we waren niet de beste spelers, en dan begonnen we te babbelen tijdens een toernooi. En dan was vanavond is het er een eerste trad sessie in de pub. Ik zeg: Ah, oké, top, ik heb een eerste boozie. Ik wil dat de langste keer doen, we doen dat. De eerste keer dat ik zo lang op een boozekje heb gespeeld, was ineens drie, vier uur lang aan één stuk, tune. En de helft van die tunes kende ik ook niet. Maar het kon wel. Het was ook gewoon niet geschreven welke toonaag dat stond, en dan wist ik wel welke akkoord ik moest pakken, ongeveer. Zo wel contact gehouden, ook door de lockdown, en dan ja, heel goed bevindd geworden ook. Maar ja, die is dan uiteindelijk een huis gekocht, moeten verbouwen, kindjes. Dus je hebt andere prioriteiten dan. Dus ze zei van ja, ik heb even actief. En dan een vriendin van mij, Maartje, die speelt Aldfiol. En wat er vooral van, misschien zou het wel leuk zijn als Maartje er ook bij komt. Want dan hebben we ook een vrouwenstem erbij, dat is ook wel fijn. En haar dan gevraagd als vervanging van Nik. En zag ze dan direct zitten. En dan met Michiel, onze percussionist, heb ik ook twee of drie jaar samengewoond. Ten tijde van de opnames van de laatste EP. En ja, die kan ook zak spelen. Twee van de drie zijn ook muzikologen. Wat soms wel stresserend is als ik met een nieuw nummer afkom. Wak worden die eerst helemaal gedisecteerd. En dan zit ik er van. Ja, maar ik weet dat dat raar is. Ik weet dat dat niet volgens de regels is. Maar dat klinkt wel goed in mijn hoofd. Dus we gaan het gewoon proberen.
SPEAKER_02Bert, je bent een toonbeeld van do it yourself. Zijn er dingen die je liever doet dan andere dingen? Of wat heb je moeten leren, wat dat totaal niets met muziek te maken heeft, wat hij toch moet doen.
SPEAKER_00Alles wat dat promo is, ik ben ook heel slecht daarin. Ik probeer mij eigenlijk altijd over te zetten. En het moment dat ik de energie voel om bijvoorbeeld voor boekingen of zo uit te stegen, dat ik dat direct op spring en gewoon begin te doen. Omdat ik ben heel slecht in zelfpromotie. Of ik doe dat niet ja, ik weet niet hoe. Dat is iets wat dan niet helemaal in mijn aard ligt. En dat zorgt er ook voor dat dat frustrerend wordt aan een tijd als je dat hele tijd moet doen. Ik haal daar ook geen energie uit om dat te doen. Dus ja, dat was wel nog steeds een werkpunt. Wat ik wel heb ontdekt, is dat ik zo ideeën voor dingen voor sociale media. Mijn ideeën afkomen, vind ik leuk. Ze uitvoeren niet altijd. Want ook daar komt dan mee van. Ah ja, heb ik de energie daarvoor? Hoe gaat dat uit? Nu heb je dat gefilmd. Je moet je dan nog wel beginnen mantegen. Het zal dan ook met videoclips. Ik vind dat super leuk om zelf videoclips te maken. Wat enerzijds ook weer zo in dat rare vlak zit tussen touw jezelf in hand hebben, want je hebt een idee. En kostenbesparend, en ook gewoon, dit is leuk, want ik kan deze met mijn vrienden doen. Maar dan heb je op het einde van de dag ook van ja, nu moet ik al dat materialen gaan monteen. En ja, en dat gaat niet van een geweldige standaard zijn, want ik ben dat ook maar aan het leren en ik doe ook maar wat. Dingen die ik heb moeten legen, pak de helft daarvan dat ik uiteindelijk wel leuk vind om te doen, maar dat niet altijd de energie er is om daarmee veilig te blijven gaan, of daar lang aan te werken. Maar andere dingen blijven van het is een noodzakelijk kwaad. Want anders ja, als je niet uitstuurt, mensen weten niet dat je bestaat, dus gaat je niet kunnen spelen. Wat al heel spijtig is. Maar als ik dan zo'n paar reacties terugkrijg, al zijn het afwijzingen, dan heb ik zeggen, oké, maar ze hebben ze hem tenminste gelezen en er komt iets terug. Want ik heb het vaak ook al vergeleken met solliciteren. Je stuurt superveel brieven uit. Maar meer dan de helft gaat je nooit antwoord krijgen, omdat er geen overgaanbod is. En ik weet ook wel dat je mocht blijven, of eigenlijk zou moeten blijven sturen totdat er een antwoord terugkomt. Maar ja, dan spreekt zo het kleine katholieke jongetje waarschijnlijk in mij van ja, je zij aan het lastigvallen nu. Dat mogen we ook niet doen.
SPEAKER_02En nooit gedacht om hulp in te schakelen?
SPEAKER_00Vaak. Maar ook daar vind ik mijn weg dan niet per se. Of ja, dat ik misschien de te hoge, usual suspects aan het gooien ben en dat ze daar ook gewoon een overgaan bod hebben. Dat ze geen plaats hebben voor die mensen met mijn profiel of de charre van muziek. Wat dat is ook zoiet wat ik heb gemerkt. Ja, ik noem het vaak wel indievolk of lowfire volk, maar vaak als je indievolk zegt, dan denken mensen aan Stamp en Holler, Lumineers-achtige zaken, of Manfred en Suns, terwijl wij meegen naar de Vulky kant neigen, dan naar de indie kant soms. En we hebben zo'n paar keer in een paar volk clubs gespeeld. En we merken wel dat we daar goed op ons plek waren met sommige nummers, maar met andere nummers, als publiek puur volk verwachten, dan zaten ze daar van: wat is deze voorrie? Dat werd het indie. En dat is zo een beetje een lastige positie. Ergens is dat goed, want je hebt een uniek selling point in principe. Maar je moet dan een manier vinden om dat ergens in de macht te zetten. En daar heb ik niet het marketing bij voor, denk ik, om dat te doen.
SPEAKER_02Ik zei het al in het voorgesprek, ik denk het beste wat je kan promoten, is jezelf hoe je bent, het authentieke wie jij bent. Want in die videoclip, ik ben de single vergeten, is het September, dat je de archivarispad ook gebruikt. Dat is bij records. Fenomenaal toff, maar waar je ook eigenlijk heel dicht bij jezelf bent gebleven, in een omgeving die je relatief goed kent, met attributen die je goed kent, alleen dat beeld ik mij dan in. Misschien moet je ekort uitleggen hoe die videoclip tot stand is gekomen.
SPEAKER_00Een paar jaar geleden waren we een live sessie opnemen in een van de Depots of in de kapel van Kadok. Kadok is de plek waar ik werk, dat is het archiefcentrum en onderzoekcentrum voor religieuze bewegingen en zingeving. En dat ging toen niet, maar ze zeiden van ja, maar als je in de toekomst nog iets wil doen, dan doe je dat maar. Oké, is goed. En dan had ik het nummer records geschreven, wat dat eigenlijk begon als een soort van mop tussen mij en wacht, onze mandelinespeler, omdat hij was toen de master na master archivistiek aan het studeren. En ik werkte al in archief en ik had dat diploma niet. Dus ik had ook zoiets direct weer een impostersyndroom daar, maar zo. En ja, ik vond gewoon dat er zo bepaalde archieftechmen heel poëtisch of heel veel lagen kunnen hebben. En dan begon ik gewoon zinnen te. Die zinnen rolden er gewoon uit toen ik een stukje op de bangreven. En dan dacht ik, ah, oké, dat is wel leuk. En dan werd dat eigenlijk inmiddels dat we over hoe je mijn verleden omgaat en hoe dat. Een beeld dat ik heel duidelijk in mijn hoofd had toen ik als jef was, en ik denk dat dat een quote is, dat ik mogelijk ergens gepikt heb van een tv serie ik ben het niet zeker. Maar iedere relatie leert je mensen kennen. En schrijf je eigenlijk een soort van handleiding hoe je met die mensen omgaat. Wanneer die relatie gedaan is, dan sluit je dat boek en steekt hij alweer weg. Sommigen doen die boeken nog een keer open, maar je archiveert die ergens in je achterhoofd, weet ik veel wat. Ik vond dat een mooi beeld. Je leert mensen heel goed kennen en dan ineens sluit dat boek zich. En al die kennis die je hebt opgedaan, gaat waarschijnlijk niet meer gebruikt worden. En kunt je ook niet per se doorgeven, want dat gaat ook waarschijnlijk weer een rare situatie creëren als je aan de volgende pachting van die persoon zegt, hier zijn wat tips en tricks. Dat komt meestal niet goed, denk ik dan. Maar toen Rickers voor de nieuwe plaat werd opgenomen, dacht ik direct van ja, oké, ik ga een videoclip opnemen op Kadok. En dan dacht ik dan, oké, als we nu een soort van liefdesverhaal tussen twee. Boekenkarren gaan maken. Want je hebt al te vaak de videoclips waar je effectief de mensen ziet. En dan dacht je, oké, weet je wel. We gaan boekenkarren pakken en we gaan mensen zo bijna in miemen gewijs, zo zwarte, volledig zwart, gekleed als poppenspelers, die ook wel duidelijk in beeld gaan zijn. En dan zo door het gebouw laten lopen en die twee karren verliefd laten worden en doen dansen enzovoort. En dat was een heel fijn weekend om op te nemen. Ik heb toen twee vriendenkringen van mij bij elkaar kunnen brengen, de theatervrienden. En dan de vrienden van de taalkampen die ik jagen heb gedaan. En die matchte ongelooflijk goed aan energie, waardoor dat voor iedereen een superfijne ervaring was. En ik denk dat dat ook wel zichtbaar is, ergens in die videoclip, dat er ook wel plezier is geweldig.
SPEAKER_02Dat iedereen plezier gaat. Aan de luisteraar, zeker uit te checken, absoluut. Beriet anders. We zijn gekomen aan de reality check van de podcastreks: die gaat over de onzekerheid vaak wisselende inkomsten. Ik zeg altijd, ik vraag je niet om de naakte cijfers, maar ik wil graag horen van jou, als je dat ziet ziet, waar vandaag de dag jouw inkomsten komen als het gaat over muziek.
SPEAKER_00De inkomsten zijn vooral denk ik van optredens en dan af en toe wat merge dat je verkoopt. Want ja, sowieso qua streaming, dat weet iedereen, dat is zo goed als niks. Wat ik ook al heb gemaakt, nu met de nieuwe plaat heb ik bewuste keuze gemaakt om geen fysieke release te doen, omdat ik vind dat ik nog te veel dozen met de vorige cd's heb staan. Dus het idee was eigenlijk al vanaf het begin van oké, we gaan puur digitaal releasen, maar we gaan wel merge maken dat we in kleine oplages kunnen maken, heel veel DIY ook dat erbij zit. We hebben pins en magneten gemaakt, met ze van dat shrinkie-ding-papier, waar dat aan het logo op staat, patches dat we in kleine oplages kunnen maken. Ik heb een poster gedesignd samen bij een vriendin van mij, dat we ook in kleine oplagen hebben kunnen laten drukken bij risoprinting, zodat toch ook nog iets dat niet gewoon een NV-polst is bij te spreken, maar dat wel iets mooier heeft. Ja, dat we daar ons wat meer op focussen nu. Daar heb ik een discussie over gehad, ook met vrienden, omdat ik de prijzen daarvan niet te hoog zou zetten. Want ik weet dat voor een gemiddelde poster, vraag ze ook al 15 euro of zo soms. Maar ik heb ook zo weet wat aan mijn productiekost is. En als ik die verdubbel, dan zit ik daar nog steeds niet aan die 15. En dan is dat voor mij oké. Als ik snel genoeg uit de kosten raak, is dat goed. Omdat ik ook nog steeds er iets vanuit een bepaald idealistisch beeld, ik weet niet hoe, wil dat die merge toegankelijk blijft. Want ik vind dat soms, ook als ik naar bands ga, waar ik super grote fan van ben, soms sta ik wel van. Ah ja oké, maar die t-shirt is ook al 40, 45 euro. Oef, ja. Het is voor serieus dat we het wel doen, maar het is nu ook niet dat dat toegankelijk blijft voor mensen ofzo.
SPEAKER_02En je zegt, geld van optredens verdienen we wel, kan je daarmee de band betalen?
SPEAKER_00Op dit moment hebben we een afspraak dat sowieso als er vervoer moet geregeld worden, dat die kosten eraf gaan, dat er eerst nu in een potje gezamenlijk wordt gehouden om dan volgende opnames te kunnen financieren of om dan uiteindelijk materiaal aan te kopen dat voor de band gebruikt moet worden. Want heel lang was ik gewoon de geld cheater voor alles en kwam er redelijk weinig terug. En op een gegeven moment moet je ook voor je eigen uitmaken, oké, hoe lang is deze situatie houdbaar. En ja, dus dat is nu op dit moment de regeling. Soms wanneer ik naar gelang waar je dat gespeeld, is dan oké, we werken met de opvolger van de kleine vergoeding. En dan is het gewoon op de naam per persoon, en dan houdt iedereen daar gewoon ook direct bij. Maar wanneer dat gewoon in één pot komt of via factuur moet, dan gaat het zo in de gezamenlijke pot.
SPEAKER_02Dus evolueer je eigenlijk ook een beetje naar meer een groepsgegeven. Is dat iets dat blijvend is dan, die band, denk je?
SPEAKER_00Denk het wel. Ik merk ook gewoon van mezelf dat ik het veel leuker vind om met hun te spelen dan zondag. Ik heb nog een paar op deze gedaan, solo. Ik kom mij niet mee gegen dat ik zoveel stress had om alleen te spelen, maar het was toen wel echt heel stevig.
SPEAKER_02Nog even terugkomen op die financiële situatie, Bert. Dat is een voltijdse job of voltijds. Die job geeft jou de nodige ademruimte, neem ik aan, ook om dingen te kunnen doen en muziek te kunnen maken brengen. Maar voelt je soms een beetje toch tegengehouden door de job ook?
SPEAKER_00Ja, de laatste jaren, want ik heb heel tijd twee halftijdse jobs binnen de KLU gecombineerd, wat altijd neerkomt op meer dan 100% werken. En dat heeft wel serieuze impact gehad. Dat was ook het laatste jaar daarvan was ook toen de EP moest afgewerkt worden. Ja, dat ik echt thuis kwam en gewoon geen energie had om daar nog verder aan te werken. En ik heb ook al wel gedacht van ja, zou ik niet, misschien 80% gaan werken omdat je dan één dag in de week extra ademruimte hebt, om eventueel dan toch muziek te kunnen schrijven, op te nemen, daar gaan te werken, dat idee blijft nog wel in mijn hoofd zitten. Maar op dit moment heb ik het gevoel dat ik quiets megeademruimte heb. Ook omdat ik qua even terug in een nieuwe drive zit van oké, er zitten ideeën klaar in mijn hoofd. Ik heb dagen ingeplant al van oké, dan ga ik daaraan werken en dan ga ik dat doen. Maar doordat het een voltijdse job blijft, maandag tot vrijdag zit je op kantoor. En je hebt in principe enkele weekend waar je volledig vrij over kunt beschikken. Zeker voor het schijven merk ik dat dat wel soms lastig ding is. Omdat ik vaak gewoon even moet kunnen zitten. Eerst ga ik niks doen met een instrument in mijn handen. En dan kan de gest wel terug beginnen laten rollen of zo.
SPEAKER_02Maar de vraag, heb je ooit gedacht aan stoppen om middel van financiële redenen, is bij jou misschien niet echt aan de orde.
SPEAKER_00Het financiële heeft wel meegespeeld. Omdat ik het gevoel had van ja, ik ben hier echt gewoon heel veel geld in aan het blijven doen zonder dat er iets terugkomt. En op dat moment begon ik ook een beetje wat spelplezier te verliezen. En ja, dan zij het gedicht tegen die stoplijn aan het komen. Maar ja, doordat ik die voltijds de job heb, die muziek kan blijven gaan, want het is niet hetgeen dat ervoor zorgt dat ik boterham hebs om te eten, dat ik de verwarming kan betalen enzovoort. Dat is ergens wel een luxe.
SPEAKER_02Jij doet alles zelf, Bert. Je hebt geen boeker Nee management. Nee. De platen verschijnen via jouw label, pret records. Wat zijn voor jou de voordelen vandaag om je muziek op die manier uit te brengen?
SPEAKER_00Sowieso dat de keten heel kort kan zijn als ik zou willen. Duiz van spreken, ik ben nu een nummer gaan opnemen. Als ik vind dat dat goed genoeg is om online te gooien, kan ik dat direct in gang zetten. En moet daar niemand nog iets tussen zitten, behalve dan mijn twee companen van het label, die dan misschien toch even hun gedacht gaan zeggen. Maar ja, is het al een voordeel. Maar het heeft ook wel erg nadeel voor mij, omdat ik heel veel patjes tegelijkertijd op heb. Daar heb ik eigenlijk bij de laatste twee releases, sowieso wel gemerkt, dat als ik iets voor de sociale media moest maken, was dat zowel nadenken over de socials voor keun, maar ook nog een keer voor het label. Want ik doe de socials voor het label in principe. Dus dat was ook wel. Want ik ben ook wel voor die tweede EP nog eens gaan horen bij andere labels van oké, heeft er iemand interesse om mij gewoon te helpen of al is het maar ideeën te geven. Ik ben toen zelfs ook in het buitenland gaan aankoppen bij de gitarist van een van mijn favoriete bands, Fragent Rabbit, die bestaat niet mee. Want de zanger is denk ik nu al bijna acht jaar geleden, overleden. Maar Andy Manhan heeft een label in Glasgow, Monohands heet al. Hij was vooral gefocust op de Glasweg indie scene. Maar ik had hem gewoon gestuurd van kijk, als je gewoon eens wilt luisteren, het zou heel fijn zijn als je gewoon tips kunt geven over wat hij kan doen of hoe ik het misschien kan aanpakken. En die heeft uiteindelijk, die in EP twee keer doorbeluisterd, heeft een heel schone mail teruggestuurd met. Ah ja, dat vond ik heel goed, daar zou ik echt op focussen. Hij had hem ook doorverwezen naar zo'n resources online over muziekmarketing enzovoort. En heb ik me daar wel even wat in probeer verdiepen. En dat heeft mij ook wel geholpen. Enerzijds dat ik een antwoord had gekregen van een van mijn muzikale helden, want dat komt ook niet zo vaak tegen als je naar iemand stuurt dat ze antwoorden. En ja, dan ook de feedback dat hij gaf, vond ik wel fijn. Maar dan in België waar ik ook al, er zijn een paar labels waar ik heel grote fan van ben, waarvan ik ook wel het gevoel had van oké, of heb dat dat wel ook qua mentaliteit gematcht. Maar ja, dan komt je altijd ook weer op Tinker. Dat zijn ook vaak kleinere labels, die hebben ook niet veel volk. En die hebben ook hun handen al vol bij. Het roster dat ze hebben. En met de releases dat eraan komen en ja, dan kom je op een bepaald moment. En dat begrijp ik dan ook wel weg. Dus ja, daar hebben we hem dan toch terug bij Pret uitgebracht. En dan was het voordeel van oké, maar ik weet hoe dat loopt. En we kunnen zo snel of zo traag schakelen als dat we zelf willen, dan kunnen we dat zelf wel in de hand houden. Hoe moeilijk is het dan om speelkansen te krijgen, Bert. Best moeilijk. Als ik gewoon kijken puur naar het Leussen, is het al erg soms. We hebben eigenlijk het depo, maar dat is een circuit hoger, al je bijna twee circuits hoger. Je hebt de sojo, maar die zijn vooral gefocust op het zwaardere genre, wat ik ook volledig begrijp. En dan heb je basically onze tweede thuis, de Libigat. En dan heb je dit sinds kort is dat de overnemers van de Firmar Giet zijn, die zijn ook weer terug heel veel muziek aan het programmeren. En dat vind ik heel fijn om te zien dat er terug wel meer muziekcafés aan het komen zijn. Want ja, voor COVID waren er wel een paar die dat zo dingen deden, vaak ook wel allemaal in hun eigen genre. Maar nu begint dat wel te komen, omdat ik denk dat er ook wel jongere cafébases bij zijn gekomen die zeten van, ja, vroeger hadden wij dat, waarom zouden dat nu niet mee hebben? Dus dat is wel fijn. Er zijn een paar plekken waar we bijna zeker van zijn van daar gaan we wel nog eens een keer langs mogen gaan. Maar er zijn ook even hoe dingen dat ik nu probeer, zoals support slots vast te krijgen van acts, waar ik supergad af van ben. Maar ja, dat is dan ook altijd van oké, ga ik best via de venue gaan, via de programmator daar, of probeer ik via de tourmanager van die act zelf. Want dat zijn twee paden dat je kunt proberen bewandelen. Welke gaat de beste effecten? Want dat is hetgeen wat ik heb gemeen. De ene keer beslist de venue het. De andere keer beslist de Act dat zelf of tourmanagement.
SPEAKER_02Is Vipe een platform dat je jou kan helpen daarin?
SPEAKER_00Ja, met die kansen wel. We hebben daar wel nog eens een paar keer selectie meegemaakt, wat wel fijn was. Maar ook daarmee zit je vaak. Veel van die kansen richten zich ook wel mee op. Oftewel een bepaalde niche, hip hop, metal, zwaarder ook, oftewel redelijk beheet. En dan zoeken ze vooral pop of indie. Indie rock dan eigenlijk. Waardoor je dan weer niet per se in dat segment valt, ofzo, dat vij toch niet. Want ja, we hebben enige keer echt puur gefocust is op de volk clubs te gaan spelen. Wat wel super leuk was en heel fijn, maar dan ben ik ook kreeg van we zitten hier wel op ons plek, maar misschien toch ook niet 100%. En als we dan naar cafés gingen, dat was dan voordat we percussie hadden, ja, als de oud van het café aan babbelen is, je geraakt daar bijna niet meer over. En er is wel ergens een Falk Revival. En op dat vlak heb ik mijn eigen ook echt wel vaak afgevraagd. Vertel van, het is de moment. Ik heb ook al, meeg, richting de zelfdestructieve kant. Als het nu niet lukt om op die bol te springen, dan scheelt er echt iets aan mij. Maar dat kan ook gewoon zijn omdat ik niet op het juiste moment aan het netwerken ben, omdat ik niet mijn eigen in de spotlight op de juiste moment aan het zetten ben, of op de juiste manier. En dat zijn heel veel zaken dat ik het gevoel heb dat ik niet per se heel veel impact op heb, of niet heel veel controle over heb. Dus ik heb nu ook wel mijn eigen verteld van het is oké, als dat niet direct lukt. Maar ik probeer wel wat banden op te bouwen met artiesten waar ik ook grote fan van ben. Mee vanuit een. Jij maakt goede muziek, en volgens mij zet jij een leuk persoon, dus ik wil gewoon vrienden zijn, meer vanuit die logica dan netwerkinglogica. Want ik heb ook geleerd toch in de jaren dat netwerking niet mijn ding is. Van zodra ik mij geforceerd moet voorstellen bij mensen dat ik niet. Dan blokkeer ik zelf, dan word ik gewoon heel stil. En dat brengt u ook nergens.
SPEAKER_02Maar het is zwaar wat hij zegt. Ik denk dat er inderdaad een kleine revival is in de volkscine. En dan vraag ik me af, zijn er dan boekingskantoren die zich daar ook een beetje naar richten? Of bestaan die niet in Vlaanderen.
SPEAKER_00Jawel. Er zijn echt twee, denk ik, ik wel weet. Maar die zijn ze vooral richting country dan vaak. Of naar balvolk, wat dat dan nog eens een heel ander genre is. We hebben soms al vaak voor te lachen gezegd van eigenlijk moeten we balvolk beginnen maken, want dan gaan we tenminste veel spelingen goed verdienen. Dat is zo'n beetje, ik weet niet, het equivalent binnenvolk van ja, plattepop. Plattepop is heel denigend naar alle kanten van het muziekspectrum. Maar dat is gewoon wel, ja, als je balvolk speelt, dan gaat jij heel snel naar die verschillende bals kunnen gaan, heel veel kunnen spelen. En dat verdient ook nog wel best goed.
SPEAKER_02Als je nummer zich goed beluistert en onder de loep neemt. Zit er meer naar mijn gevoel een popfeel in, dan echt een volk feel. Sofien Stevens is vaak een naam die door mijn hoofd spookt als ik naar jullie luister. Dus zo volk key is die mensen ook.
SPEAKER_00Nee, zwaar. Ik ben nog steeds zwaar beïnvloed door alle muziek dat ik luister. Sojan is zeker ook een grote invloed. Maar ook, dat ik straks ook zei: Post-rock is en blijft een van mijn grote liefdes. En de fascinatie voor klank, klankkleuren en soundscapes, hoewel dat er nu wat minder in zit, dat blijft wel een ding.
SPEAKER_02Bij deze oproep naar alle boekers. Luister naar Keun en boek die band. Want ik hoor geen andere band op dit moment die klinken zoals jullie. Authentiek oprecht, akoestisch, maar toch met een hele poppy melancholische kant. Die denk ik heel veel mensen kan aanspreken.
SPEAKER_00Ja, dat hebben we ook wel de laatste optreden gemeent. We hebben ook op een plek waar ik al jaren wou spelen, het Stamineken in Webbom. Dat is een fantastische plek. En dan was er iemand die naar mij kwam en zei: deze muziek dat ik nooit zou opzetten, maar ik was volledig mee en ik was ontroerd en ik wil het nu meer luisteren. En dan dacht ik van oké, dit is perfect. En dan merk ik ook wel van oké, we hebben wel een impact. En de dingen die ik dan ook hoor over, ja, je ziet dat je al plezier hebt op het podium, wat dat ook zo is, want we zijn gewoon kei blij dat we samen mogen spelen en dat er het volk wilt kijken, dat is altijd leuk.
SPEAKER_02Artiest zijn in Vlaanderen betekent ook relatieve druke en ook een pak minder drukke periodes. Hoe ga je om met kauma periodes?
SPEAKER_00We hebben een tijd even echt plat gelegen, omdat ik zelf gewoon mentaal plat lag, wat niet help dan uiteraard. Maar nu, wanneer we bijvoorbeeld we nu een periode tot nieuwjaar dat we zo goed als niet gaan spelen, dan heb ik oké, ik weet wat we gaan doen, we gaan schrijven, we gaan je betekenen. Zorgen dat we nog iets strakker zitten, dat we misschien die set wat anders kunnen opbouwen. Ook verschillende types sets gaan inoefenen, omdat we ook wel zo merken van we willen eigenlijk ook experimenteren met intere optredens, waarbij we bijna volledig akoestisch kunnen spelen, maar dan ook de grote, waar we dan wel een hele battaklan aan effectenpalen en dit en dat en elektronica ook mee kunnen pakken. Dus op dit moment is eigenlijk de komende periode: gewoon de periode om aan de slag te gaan, zodat we die drukke periode vlot kunnen doorkomen en dat we eigenlijk misschien plannen kunnen maken voor daarna ook. Wat betekent succes vandaag voor jou? Ja, toen ik de vorige aflevering in heb geluisterd, begon ik ook zo denken, ah ja, wat is dat eigenlijk, succes? En grappig verhaal. Dus ik was vorige week nog in de UK een taalkamp aan het geven. En er was een van de medemonitoren hadkaarten. En die zei van wil je een kaartlezing? Zo, oké, zo van. Ik ben super sceptisch op dat vlak. Dus ik dacht van ja, kom? En ik dacht, ik ga een vraag stellen in mijn hoofd, waarbij dat hem niet zo de gewonlijke mumbo jumbo kan verkondigen, maar je zegt die vraag niet laat op. Mijn vraag was van: ga ik ooit tevredenheid voelen over wat ik doe met mijn muziek? Dat op zich ook al een heel diepe vraag is, maar dat is niet zo'n vraag dat de meeste mensen gaan stellen als ik terotkaart gaan legen, en dan dacht ik ook van ja, wat is inderdaad succes voor mij. En ik denk dat dat gewoon is dat ik mijn ding kan doen, dat ik kan blijven doen wat ik graag doe, dat ik het plezant vind, dat ik het kan doen met de mensen die ik graag heb, maar dat ik ook waardering krijg en kansen krijg om dat te kunnen blijven doen. En die waardering kan komen vanuit het professioneel veld, dat ze zeggen van hey, dit is goed en daarom boeken we u. Maar ook van mensen die gewoon zeggen van uw muziek heeft een impact gehad op mij. En ik luister daar heel graag naar en ik beluister het veel. Vroeger in het begin, als je zo begint met muziek, dan denk ik van ja, een werchter, of weet ik veel. Maar op dit moment denk ik gewoon van als ik kan blijven groeien ergens en stapjes verder kan blijven zetten en mijn eigen er goed blijft bijvoorbeeld, dan is dat wel succes. Want je kunt ook al in 80 hoofd houden dat ik niet kan altijd blijven groeien, want er is altijd een limiet. Want ik ben ook geen grote fan van het altijd maar moeten blijven groeien. Gedachtengoed. Daar is het nergens goed voor, denk ik. Maar ja, ik denk dat gewoon succes voor mij gaat zijn content zijn wat ik doe, er goesting in blijven hebben. En dat ik gewaardeerd wordt in wat ik doe.
SPEAKER_02Je zegt daar net dat je mentaal even in een hypat hebt gezeten, is het dan ook moeilijk om aan muziek te denken, om zelf muziek te maken, of is dat juist een redding?
SPEAKER_00Ik heb één periode gehad, dat is al een paar jaar geleden nu, normaal gezien is muziek zo heel clichematig. Zeker als je dan singers songwriter bent, je voelt weer droevig, je pak je gitaar in begin te schijnen. Maar dan had ik één keer dat ik gewoon geen instrument kon aanhaken voor twee maanden. Dat was heel graag, omdat ik dacht van ja, maar muziek is mijn ding. Ik heb toen echt bijna twee maanden geen instrument aangeraakt, misschien zelfs langer. De laatste tijd was het vooral omdat ik stress volde van ja, maar ik moet het PS tegen of ik moet dit kunnen doen, en dat ik alles wat ik deed direct in vraag stelde, waardoor je in een graag loop begint vast te geraken. Ik moet iets doen, ik begin iets te doen, dat is niet goed genoeg. Ik moet ermee stoppen. Ja, maar nee, ik mag niet stoppen, ik moet verder doen. En dat je zo hele tijd in een zelf twijfel, zichel, cyclus blijft vastzitten. Maar door met mijn vrienden erover te praten, heb ik ook al gemerkt dat oké, ja, die drukdagje eigenlijk oplegt, heeft geen nut. Al zoek weer even relativeren. Want dan is ook weer wat ik ergens vijf ving aan de positie, ook waar dan we in zitten. Niemand verwacht iets van ons, behalve mijzelf en mijn mama of zo, denk ik. Dus dat valt op zich wel mee. Dus ja, want ik was daarvoor gewoon bij veel meer druk aan het aanpakaten, denk ik, dan dat ik was van ja, maar nu moet het gebeuren, want dit is dan je tweede EP. En als je dan niet ergens aan de deur kunt kloppen, dan wat gaat je dan doen. En nu heb ik mee geziet van, eigenlijk is het fijn wat we aan het doen zijn, en ik zie nou daarop verder surfen.
SPEAKER_02We zijn aangekomen aan de snelle vraagronde: studio of home recordings: home recordings, perfecte take of emotionele take. Emotionele take: huiskamer of grote zaal.
SPEAKER_00Stamineken of AB, AB heb ik nog. Negemaakt natuurlijk, maar Staminekes zijn wel heel fijn. Eerse valk of post ook. Maak gewoon lenkom zeggen, want dat zijn geveegd bij tegelijkertijd.
SPEAKER_02Eten voor het concert of een late night snack.
SPEAKER_00Late night snack.
SPEAKER_02Akoestische gitaar of bano?
SPEAKER_00Ik denk dat ik nu toch mee in een bag periode zit.
SPEAKER_02Solo of met band, maar dat heb je daar straks aan, met band. En dan poët: het heden vangen of het verleden archiveren.
SPEAKER_00Ik heb altijd de neiging gehad om te veel naar het geleden te kijken, dus we gaan proberen te focussen op het heden te vangen.
SPEAKER_02Dat is goed, oké Bert, en als je dan die zin hebt om eens aan de luisteraars te vertellen hoe jouw werkplek eruit ziet.
SPEAKER_00Bij ons thuis hebben we nu een zolderkamer, die tegelijkertijd ook de logeerkamer is. De mensen die blijven slapen, zijn direct omringd door al mijn instrumenten, een dakkamer. Dus met van die schuine opvelopende wanden. Ik heb zelf van die sound absorbers gemaakt om toch te zorgen dat hij een echo een beetje meeviel. Dus ik zo'n beetje proberen te behandelen op die manier. En dan staat redelijk centraal mijn desk met dan de interface, een plek voor mijn computer vast te maken. Rechts daarvan staan de synthesizers en toetsen. Die heb ik dan ook allemaal ingeplucht in een mengpaneel. Mengpaneel is aangesloten op de speakers. Want vroeger had ik niet een plek waar alles klaar stond. En dan merkte ik gewoon dat ik raak zeker dan sinds niet aan. Omdat tegen dat je de moeite hebt gedaan om dat allemaal op te stellen, zijn dat alweer bijna een half uur of langer bezig geweest. Dat nodig niet uit om ermee te beginnen spelen. En ik merk gewoon dat als ik voel van ja, wil dat je nu nog eens speel, dat het makkelijker is als je gewoon de koffer moet opendoen of de stofdoek eraf aan, dat je gewoon direk kunt beginnen. En voor de rest staat er dan in alle vierde hoeken, overal instrumenten. Ik heb ze proberen te ordenen. Enerzijds heb je, als je voor een desk zit, rechtstarachter, staat alles wat al laag is, dus staan mijn bassen, baritongitaren, die staan daar. Links vanachtig alle gitaren, en dat zijn er helaas nogal veel. Met het laatste verhuis, vrienden dat mij hebben geholpen, zeiden op een gegeven moment van gast, wat is je probleem? Waarom heb je er zoveel? Ik zeg, ja, maar ze zijn echt nodig, want ze doen allemaal iets handig. Ik ben nu ook officieus leverancier aan het worden van de band ventilateur. Zo jazz, post ook, fusion. Want iedere plaat dat ze nu hebben gemaakt, zijn er al instrumenten en pedalen uitgeleend aan hun. Ook dat vind ik fijn dat ik zo de verdelig kan zijn. Dus je hebt de gitaar, dan heb je de volk instrumenten in de linker voorhoek. En dan rechtsvoor heb je de synthes en dan staat er meestal ook nog een drumstel opgesteld. Dus de kamer is redelijk aan. Het drumstel is wel eentje met stille vellen, want ik wil de buren nu ook weer niet te lastig maken. En dat is eigenlijk ideaal, want je hebt twee velux. Dus je hebt heel de dag door daglicht, wat wel heel fijn is, want van de kegen dat ik in een studio heb gezeten, waar geen daglicht was, dat zijn de deprimerendste dagen van je leven. Toch voor mij. En ja, ik kan naar de vogels kijken die voorbij vliegen, terwijl ik een Miks aanbluister ben of een demo aanbuister ben. En ik heb al mijn speelgoedjes rondom mij, en dat kan ik ook laten liggen. Terzij als er vol komt logeren, dan moet ik zorgen dat ik opgeruimd heb. Dus dat is eigenlijk ideaal voor mij.
SPEAKER_02En als je nu één van al die speelgoedjes moet kiezen, Bert, welke tool kan je echt niet missen?
SPEAKER_00Ja, dat gaat een gitaar zijn. Dat is mijn eerste instrument geweest en dat blijft nog steeds hetgeen dat ik het meeste zonder nadenken op kan spelen en ik een nummer probeer na te spelen of zo, dat is het instrument waar dat gemakkelijkst mee gaat. Werk je systematisch of intuïtief aan muziek? Het is niet van A tot Z en één keer. Dat lukt mij heel zelden om echt iets zo in één rug eruit te kijken. Onlangs is het dan wel weer gelukt, en dan denk je van oké, mooi. Is dit een van die momenten waar ik dat in al die interviews over praat, van het was er direct. Maar meestal is ja, ik heb vlagen ergens liggen, en dan denk ik, oké, ik ga nu die vlag naar elkaar proberen te naaien en zien wat ervan komt. En dan denk ik er op dit moment ook vier nummers, half afgewerkt, ergens verspreid liggen op die kamer. En dat ik daaraan werk wanneer dat ik tijd vind. Wat dat soms ook is tijdens het werk. Sorry aan de collega's als ze dat hoor. Maar soms zit ik op het werk en dan komt er een melodie binnen of een flarte tekst. Dat ik denk, ja, dat kan daar nog bij pas. Als het tekst is, schrijf ik het snel op. Als het melodie is, strekt gsm zoeken, voice memo inspreken en dan kun je hopen dat ik het nog weet tegen dat. Ik heb even ook geprobeerd om zo met garage band op mijn gsm zoiets te doen. Maar vroeger maakte ik al mijn demo's op de iPad met een garageband. En dat werkte goed, maar op de gsm is dat veel te klein. En tegen dat ik eindelijk op de juiste knopknip kunnen duwen, is die die eigenlijk ook alweer weg. Dat is oké. Dus misschien bij deze ook een oproep aan iOS developers als je een heel goede app kunt maken waarmee ik van alles kan doen puur op mijn gsm, het zou heel handig zijn.
SPEAKER_02Bert, was er een moment waarop je dacht hier stopt het?
SPEAKER_00Toen ik heel veel stress had over oei, maar is het wel aan het lukken, en wat word ik? Ik heb heel lang zo geschrik gehad om een half uitgebluste 50-jarige te zijn die dan zegt: ja, maar ik speel in een bandje. Er is niks mis mee. Ik hoop dat ik niet uitgebust ga zijn op mijn 50, maar zo, maar er is niets mis mee om op je 15 in een bandje te zitten, dat niet per se bekend is, zang als je dat doen voor je eigen plezier. Maar er was wel zoiets waarbij ik dacht van oei, is dat waar ik naartoe aan het gaan ben? En toen had ik zodanig veel stress er ook over dat mijn partner ook zei van misschien moet je ook wel eens nadenken of die stress allemaal wel waard is, dat je niet even op pauze moet trukken, of van, zodra je er echt geen plezier meer uithaalt, is het het dan nog waard om al die energie erin te steken, als je al niet veel energie meer hebt op dat moment. En dat spakt anderhalf jaar geleden of zo, dat ik dat wel even stevig heb gehad. Zeker ook wanneer ik zo dingen aan het schrijven ben, dat gaat heel erg in golven van, dit is het beste alle tijden, dit is echt vreselijk. En er waren toen meer dieptes, en die bleven wel langer duren. Waardoor ik ook dacht van ja, deze is niet. Misschien moet het hier dan toch stoppen. Maar ja, het kind in mij wou dan toch blijven spelen en toch koppig blijven van nee, ik ga wel muziek blijven spelen.
SPEAKER_02Ja, en dan kwamen dit jaar al die mooie reviews binnen over de plaat. Want daar heb je toch niet over te klagen, denk ik. De reacties zijn wel.
SPEAKER_00Nee, dat is waar goed. En ook van mensen dat ik ze al een hele tijd niet meer had gehoord, vrienden ook in de UK en zo, die dat ook ineens studeren van hé, ik heb deze nu van u gehoord. Damn, dat was ja goed bezig. En dan denk ik van oké, leuk. En dat zijn dat mensen dat je wel kent, maar ook van mensen dat ik niet ken na optreden enzovoort, dat doen wel veel. Dat is ergens die erkenning dat ik dan toch ergens wil hebben. Ik denk dat iedereen wel graag erkenning heeft. Maar ja, dat zijn fijne momenten als ik wel hoor.
SPEAKER_02Laten we dan een beetje vooruitkijken. Wat wil je absoluut nog doen?
SPEAKER_00Sowieso echt een full LP maken, want het zijn nu twee EP's geweest. Ergens heb ik ook al gedacht van anders, enkel IP's. Dat is leuk, dat is budgetvriendelijk, dat is ook. Maar zo, een echte LP uitbren opnemen en uitbrengen, dat zou zie ik echt nog wel zitten. En voor de rest, spelen. Gewoon. En ook die community vinden van de andere indievolkies. In Vlaanderen, België, daar buiten. Maar ook een netwerk te hebben en vrienden te maken.
SPEAKER_02Denk je dat het makkelijker of moeilijker wordt omafhankelijk als een onafhankelijk artiest te blijven opereren?
SPEAKER_00Het hangt er vanaf wat je wilt, denk ik. Als je gewoon je muziek online wilt zetten super gemakkelijk. Ik denk dat het nooit zo gemakkelijk is geweest. Want zelfs vroeger, als je cassettetapjes wou gaan verkopen, dan had je een cassettespeler nodig, een cassette recorder nodig. Ja, dat had niet iedereen. Nu, als je een computer hebt en je hebt een bankkaart, dan kun je CD, baby, Distro Kit, weet ik het, gewoon beginnen erop gooien. Of als je het salsiatis wilt doen, Bandcamp kun je het erop gooien. Je kunt SoundCloud gebruiken, al die tools. Dus ik denk wel dat als het gewoon gaat om ik wil naar muziek de wereld insturen, heel gemakkelijk. Maar als je wilt dat de wereld ook aandacht heeft voor je muziek, is het niet gemakkelijk. Ook aandacht aan de Pech krijgen, is moeilijk. Of toch niet eenvoudig tenzij als je contacten hebt of als je met een plugger werkt en dat soort zaken. Ja, ook als je dat allemaal zelf moet doen, is het ook daarweg een groot aanbod aan muziek die uitkomt, ook in Vlaanderen en België. Ja, dan moet je gewoon chance hebben dat op dit moment de recent je mail heeft gezien goesting had om, of dat hij juist dan de luistertoer ging doen. Want anders glip je er ook vaak wel gemakkelijk tussen. Is iets dat je jonge muzikanten wilt zeggen vandaag? Gewoon doen wat je goesting hebt. Dat is het belangrijkste. En als je gewoon speelt wat je fijn vindt en maak het dat gewond maken, dan gaat je er altijd plezier uit halen. En dat is nog steeds het belangrijkste aan muziek. Dat je er kijkt plezier uit haalt en dat dat je energie teruggeeft. Dat is toch voor mij.
SPEAKER_02Daarmee antwoord je ook al meteen op de slotvraag waarom het vandaag nog de moeite is om muziek te maken.
SPEAKER_00Muziek kan een heel verbindende factor zijn. Het kan ook heel politiek worden, hebben nu ook de laatste tijd toe gemerkt. Muziek, alles is altijd politiek, altijd al geweest, alleen hebben mensen vaak ervoor gekozen om dat politieke aspect niet te zien of niet per se in te zetten of te benadrukken. Maar nu begint je te merkje dat er heel veel bands als het gaat over Palestina, als het gaat over LGBTQI plus, over ruimte creëren in uw maatschappij enzovoort, dat dat nu ineens toch heel op de voorgrond begint te komen. En ik merk ook dat ik zelf ook, er zijn zo'n paar nummers die nu op de plank liggen, die ook wel politiek gelaten zijn. Een van de nummers dat we ook altijd zingen live, is Nummer Genazzi van Chamboamba. Camboamba, vooral bekend van Toptumping, dat was eigenlijk een Anarcho Punkband, wat had veel mensen niet verwachten, en die hebben ooit een nummer gemaakt, Acapella, of de versie die je kende was Acapella. Dat voelt echt als zo'n Parisanen strijd lid bijna over dat de fascisten niet per se na de Tweede Wereldoorlog zijn verdwenen. Nee, die zijn gewoon getransformeerd. En dat zien we, sinds ik de nummer ga lezen ken, eigenlijk altijd in iedere set zit dat erin. Ergens politiek statement, maar ook gewoon omdat dat super goed nummer is. Ik merk nu ook wel dat ik zelf ook politieke genummers begin te scheiden, omdat ik gewoon vol van ik begin kwaad te worden. Dus naast treurigen nummers, nu ook kwaers. Maar ja, ik denk dat muziek daar ook wel veel in betekent en kan betekenen. We zien wel of dat de wereld gaat redden. De wereld gaat gered worden door de mensen en je hoopt alleen maar dat ze inspiratie ergens uithalen. Dat liefst dat de goede dingen. Voilà, dat hoop ik. Van Haagde.
SPEAKER_02Bert, ik ga natuurlijk alle links en websites in de show notes zetten, dus mensen gaan alles van jou kunnen volgen en zien. Ook wanneer jij nog eens live op de plank staat, dat is nog even zwart, heb ik begrepen.
SPEAKER_00Het is gaat in januari zijn in Brugge.
SPEAKER_02Dan wil ik jou bedanken voor dit heel fijne klankastgesprek. Jij mag ziet, het was heel fijn.