Pieter Van Dessel

In de eerste aflevering van klankkast: in de studio heeft Sam Pieter Janssens niemand minder dan songwriter, componist en frontman van Marble Sounds Pieter Van Dessel te gast.

Pieter vertelt o.a. over leven en werken in Canada, over labels en bookers, over de zwaarte die hem overvalt als hij te diep nadenkt over (de toekomst van) AI en wanneer hij dan wél gelukkig is.

Dit en nog veel meer in het klankkast -gesprek met Pieter Van Dessel.

www.klankman.eu

Transcript

SPEAKER_03 0:00

Welkom bij Klankast in de studio. In deze podcast praat ik Sam-Pieter Jansens met muzikanten over artistieke keuzes in een snel veranderend muzikaal landschap. In deze aflevering pols ik hoe het muzikantenleven resoneert bij Pieter van Dessel. Hallo Pieter.

SPEAKER_00 0:19

Hallo, dag Stan Pieter.

SPEAKER_03 0:21

Fijn om je hier te mogen ontvangen.

SPEAKER_00 0:23

Ja, het is fijn om hier te mogen zijn. Bedankt voor de uitnodiging.

SPEAKER_03 0:27

Luisteraars kennen jou voornamelijk als de liedeschrijver en frontman van Marble Sounds. Een van de beste bands, als je mij vraagt, die ons landje rijk is. En wie weet volgend jaar te zien in een 20-jarige jubileum toer. Oh, is het zoveel. Volgens wat ik in, is Marble Sounds opgericht in 2007.

SPEAKER_00 0:48

Ja, dan zijn de eerste liedjes gemaakt, altijd. En de eerste plaat is 2010. Dus zie je wanneer dat je rekent eigenlijk. Maar het is goed om een beetje flexibel te zijn bij jubileum.

SPEAKER_03 1:01

En ondertussen hebben jullie zes studioalbums gemaakt. Als ik het goed heb. Eén live concertregistratie en nog een épetje recept. Ja, dat klopt. Dat zou het ongeveer moeten zijn. Maar daarnaast schrijf jij ook muziek voor reclame, film en tv. Je hebt de soundtrack gemaakt voor onder andere de reeks How to Kill Your Sister samen met Mescarmees en voor de langspeelfilm Zondag de negende. Maar even goed maak je muziek voor reclamespotjes voor automerken en verzekeringen. Beetje van alles. En ik heb jou ook heel kort zondag mogen produzen, toen je vocals opnam voor de track Allright op het album Waves Holding Time van S. Hofman, in het vermalen jaar 2020. En fun fact: dat is de meest afgespeelde song van dat album.

SPEAKER_01 1:47

Ah, oké.

SPEAKER_03 1:48

Dus dat hebben we toch goed gedaan. Dat is een goed nummer, Sam. Dat is mijn verdiend. Kortom, jij bent heel veelzijdig, veel muziek, veel projecten, maar wanneer begon het voor jou serieus te worden?

SPEAKER_00 2:04

Serieus. Het is nooit serieus. In de zin van muziek speelde, het is een speeltuin. Ik heb het nooit echt. Het is niet dat ik op mijn 18 dacht van het leven begint. Ik wil muzikant worden. Ik ben er zo een beetje ingerold als spelenderwijs. Maar dat is misschien een romantisch antwoord. Als je echt puur bekijkt van eerst mijn fulltime bezigheid, dan is het vanaf 2005. Ook wel een beetje bij toeval. Ik had eigenlijk op mijn 18 ben ik gerechten gaan studeren. Toen ik dat diploma had, heb ik eigenlijk een 9 to 5 gedaan. Maar mijn vrouw had toen, ik was aan het eind 20 beurs om in het buitenland te gaan werken. En dan zijn bij mij als twee naar Montreal, Montreal in Quebec, Canada, getrokken. Ik heb mij een job opgegeven. Dat was mijn droomje op niet, dus dat was geen moeilijke stap. Maar het is door die vrijheid plots in een ver land dat ik dacht van kijk, dit is het moment om liedjes te beginnen schrijven. En dat is uiteindelijk Marvel Sans geworden. En dan zijn we in het jaar 2007, zoals je daar zegt. Toen is het echt wel het eerste van Marbel Sans was redesign. Dat weet ik nog altijd goed, ik had de gitaar van de concierge toen. Want we zijn naar Montréal gegaan met een paar vales, maar ik had geen instrumenten meer. Ik heb dan een gitaar daar geleend en beginnen schrijven. Oorspronkelijk ging wij één jaar in Kada wonen en werken. Daar is nog een extra jaar bij gekomen omdat ik ondertussen ook een job had gevonden. Niet dat ik er eentje zocht, maar ik ben er echt wel ingerold. Via Via kwam ik terecht in een studio die reclamuziek maakte en filmmuziek. En als een wereld die voor mij openging, want ik had nooit echt. Daarvoor zag ik nooit een plaats voor mij in de muziekwereld. Ik kon wat gitaar. Ik ben een goede pianist, maar geen conservatorium niveau. Ik ken wel van technieken gaan opnemen, maar ik ben geen techneut. Dus ik vond niet echt. Ik wist dat ik liedjes kon schrijven, maar hoe verdient je de kost met liedjes schrijven? Dus niet dat je een liedje hebt en dan denk je van oké, wie kan ik hier factureren. Ik had mijn plaats nog niet gevonden. Maar toen in Kada in die studio die muziek in opdracht leverde, was voor mij echt wel een. Toen wist ik van dit iets voor mij. Ik ben nooit meer naar mijn Nine to 5 terug gegaan. Ik heb daar in Kada blijven werken. Toen zijn we terug naar België verhuisd. Heb ik nog lang voor de studio gewerkt in Kada, maar meer en meer projecten gevonden in België. Die studio is nu trouwens faithal verschillende jaren. Die zijn overgenomen door een grote mediaspeler. Dat is me van het einde. Ondertussen heb ik mijn project hier. Dat is een beetje hoe dat serieus is begonnen.

SPEAKER_03 5:18

Kun je beschrijven zo het moment dat je wist van dit kan iets worden, met mijn liedjes. Ik kan hier inderdaad wel ergens een stap zetten, een volgende stap in een carrière. Kun je dat nog voor de geest talen, wanneer dat was?

SPEAKER_00 5:34

Dat is zeker geen moment geweest, niet als een soort blikseminslag, dat ik dacht van wauw, ik kan me niet zo'n waar moment inbeelden. Het is wel zo toen ik Marvel Sounds begon. Ja, ik had echt geen publiek eigenlijk. Maar ik weet wel nog, in 2010. Toen onze eerste plaat uitkwam op een klein Luslabel, dat was Ziel Records toen. Toen waren we een plaat van de week bij de morgen. Ik denk dat we dan vier of vijf sterren hadden. Ik herinner mij nog wel die telefoon van dat label, die komt zeggen van je het plaat van de week bij de morgen. Dat was echt zo van je kunt je wel relativeren. Hier is er weer een plaat van de week, dat is geen grote doorbraak. Maar dat betekende wel iets. Dat was wel van, je staat nergens. Ik schreef liedjes voor mezelf. En af en toe speel je wel een beetje live. Maar dat was wel een moment. Dat was wel een stap.

SPEAKER_03 6:41

We spreken ook van 2010. Dat is eigenlijk ook redelijk pre- social media boom. Dat was wel een beetje Facebook, denk ik, of zo. Maar veel was dat nog niet in die tijd.

SPEAKER_00 6:51

Nee, dat klopt. Want we waren toen ook in Nederland. Een beetje kult. Ik zeg niet dat we daar door zijn gebroken, maar de eerste plaats was een klein beetje kult. Op YouTube was er wel al zo'n beetje een song dat 7 miljoen streams had. Er was nog een luisterpaal bijvoorbeeld. Maar de meest luister de luisterpaal. Voor jonge mensen luisterpaal is een soort streamingplatform av alle letteren. Ik kon eerder hele plaaten gaan luisteren, maar dat was allemaal nog vrij gecureerd door de luisterpaal in het Nederlands platform. Die nieuwe releases online zitten, was behoorlijk pionierwerk toch? Dat was toch Pre Spotify. Inderdaad, een artikel in de morgen betekent ook wel iets. Dat was niet zoals een jaren 90 meer, maar toch dat was wel iets.

SPEAKER_03 7:43

Wat was dan de eerste echte live ervaring die is blijven hangen zo? Kun je dat nog herinneren?

SPEAKER_00 7:50

Voor mij een belangrijk moment. Dat moet 97, 98 geweest zijn. En wat was ik dan? Ik was 20. En daarvoor speelde ik in een crunch band. Ik zeg het jaren 90. Onze voorbeelden waren Nirvana en Pear Jam en ik moet ook toegeven therapy. En ik was gitarist. Ik was de enige gitarist in een band, ik moest soleren en ritmes spelen tegelijk, of alterend liever. Ik heb toen een optreeding gegeven in Jeugdus Dido in Erpe. En dat was voor het eerst zo dat ik dacht van ik ga dat was het voorprogramma van Tom Helzen trouwens. En hoe klein dat het ook was, waarschijnlijk was daar 50, 50 man op, 50 toeschouwers op een tribunekje. En ik had dan videobeelden gemaakt. Dat was onder een oude TV met VS-recorders nog zitten monteren en zo. En dat was heel fijn. En de respons was goed. En dat was voor mij echt wel een moment dat ik dacht van je kan ook wel zelf zingen. En dat is pas, ik was 20 pas. Dat is jong. Maar anderzijds ook niet heel jong. Mensen gaan op je nachtje naar PXL om een carrière om te zingen. Voy was op mijn twintig een beetje te dagen. En die live ervaring was wel. Was wel cruciaal. En ik denk nu aan het moment ook, omdat ik onlangs speelden wij een internat. En dan was er iemand die in het publiek zat, We hebben je nog gezien in Jeugdhuis Dido, een vrienden van mij. En toen zeiden we dat was echt goed. En toen wisten we precies van oké, daar zit wel iets in. Of die gaan we nog eens horen, ofzo en effectief.

SPEAKER_03 9:48

En wat is dat van die band geworden dan?

SPEAKER_00 9:50

Met de Grunchband, ja, we hebben een paar jaar geleden nog eens gespeeld in het jeugdhuis, waar we destijds speelden. En dat is super fijn. Nog eens af. Dat zijn gasten van de Maniora. We zijn bij vier. Ik wil daar ook niet elk jaar mee gaan spelen, maar ik heb toen gezegd binnen tien jaar doe het nog eens.

SPEAKER_03 10:14

En voor de geïnteresseerde luisteraar, Pieter, hoe heet de band?

SPEAKER_00 10:17

De band heet Age of the Roop. En gaat er niks van vinden op internet. Dat is prima zo. Ja, dat waren pubers toen en die teksten, dat gaat over de meisjes dat je tien had.

SPEAKER_03 10:34

Pieter, jij bent een geknipte gast voor deze podcast, omdat je ook heel veel aspecten van de muziek en alles daar rond op jou neemt. Dat denk ik toch. Ik zou het graag hebben over een beetje de zakelijke kant van mijn muziek bezig zijn. Jij schrijft en produce je songs. Ik denk dat jij ook wel mee in de controlroom zit bij het mixen van je muziek. En er zit inderdaad geen manager naast Pieter van Dessel. Dus jij bent van vele machten thuis, al een hele tijd actief. En eigenlijk sluit dat een beetje aan bij de vorige vraag, maar was er een moment waarop jij besefte dat het talent om mooie liedjes te schrijven, alleen dat dat niet genoeg is. En heb jij toen ook volk gezocht die je kon helpen met die volgende stap in je carrière? Of is dat toch heel organisch allemaal gegroeid?

SPEAKER_00 11:24

Ja, dat is organisch gegroeid. Ik voel mij niet als een zakelijk talent omdat ik toch altijd wel, of Marvel Science in het algemeen. Ik heb altijd wel geprofiteerd van een goed label en ook een goede boeker. Natuurlijk, in het begin doe de veel zelf. Het eerste EP'tje van Marvel Sounds, heb ik zelf uitgebracht, maar is ook niet meer dan 500 Tigipacks maken. En het boeken was het café om de hoek, bij wijze van spreken. Maar we zijn wel vrij snel opgepikt geweest door een label. Onze eerste full length is uitgebracht door Zielrecords, waar ik het over had. Dat is nu een beetje ter zielele gegaan. Maar dat was wel een heel cool klein label. Ver weg van alle majors, maar wel met een goede naam, een goede reputatie. En nu zijn we bij Mayway Records, Tony van den Bogaarden. Hetzelfde verhaal een beetje Hans-Kerel. Die heeft heel toffe bands ook. En ook weg van die majors, of zo, je weet echt met wie je aan te maken hebt. Dus we hebben wel heel veel geluk gehad om altijd een goede thuis gevonden te hebben. En dat is niet te onderschatten. Ik vind, als je een boeker hebt, we hebben nu ook geluk gehad met boekers ook. We hebben geen Life Nation gehad, maar we hebben wel Dode Keizer gehad in de eerste periode, en nu Peter Verstralen agency, meer bepaald Herman Hulsus. Dat zijn twee togasten. En ik vind met een label en een boeker, dat komt al heel ver. Ik ben zelf manager, ik ben ook tourmanager, maar ook op ons niveau is dat allemaal nog te behappen. Ik wil de rol van een tour manager zeker niet minimaliseren of ridiculiseren. Maar als je moet nagaan wat de nummerplaatsen zijn van uw bandleden of wie is Reggie en dat doorgeven, dat zijn praktische zaken waar ik eigenlijk graag doe. Ik vind dat geen moeite om daarmee bezig te zijn. En ik weet, tour manager is veel meer, maar op ons niveau. Geen triggerfinger die de wereld rondreist of zo. Is allemaal behaarbaar.

SPEAKER_03 14:08

En heb je dan toch nog iets moeten leren dat totaal niets met muziek te maken had?

SPEAKER_00 14:13

Wow. Goeie vraag. Da moet ik over nadenken, want het is niet dat je leert met een boek erbij en heel bewust leert.

SPEAKER_03 14:22

Ik denk ook let op aan social media. Ik bedoel, leren filmpjes maken, zo van die stoeme dingen. Of houdt je daar niet mee bezig?

SPEAKER_00 14:30

Ja, ik hou mij daarmee bezig, maar ik heb daar minder en minder geduld voor ofzo. Oh, minder. Ik heb er eigenlijk nooit veel geduld voor gehad eigenlijk. Ik merk nu wel. Ik merk wel dat we misschien wel baiten hebben bij een social media manager. Maar anderzijds denk ik ook van ja, misschien zijn we een niet de band met de fietsen reels. Misschien is dat gewoon zo, en is dat oké. Social media bij Marvel Sounds, ik weet, we jongste van de band, dat is Brecht Plasgaert. Die is meer dan tien jaar jonger, dat is een millennial. Mijn social media strategie bestaat erin van zijn dingen te reposten. Brecht, die post als hij onderweg is. Ze zit in de van in het busje. En ik zit aan de andere kant vaak, van Brussel, nee van Gent. En hij post iets vanuit de Van, Tourbus en ik repost. Voilà, dat is mijn rol. Maar ja, het gebeurt wel dat ik een filmp maak. En dan zit ik daar gewoon. Ja, daar zit een stukje wat tijd in. Ja, maar ik ga daar niet op neer, want ik volg heel graag mensen die wel heel leuke filmpjes maken en zo. Er zijn er wel een paar dat ik mij afvraag van hoe doen ze dat toch weer? Teen stories en grappig. En goed catchy en chapeau.

SPEAKER_03 15:53

Dan zijn we gekomen aan de reality check van deze podcast. En die gaat over de onzekerheid de wisselende inkomsten. Kortom, de realiteit van het muziek maken en uitvoeren. Pieter, ik vraag u niet naar naaktecijfers, maar ik wil wel graag het taboefeertje een beetje doorbreken. Rond die financiële onzekerheid waar wij muzikanten en vele creatievelingen te horen mee leren leven. Dus als je dat zou zien zitten, zou het fijn zijn als je kan schetsen waar vandaag de dag je inkomsten vandaan komen.

SPEAKER_00 16:24

Ik ben niet voorbereid op die vraag. Ik kan ook gewoon geen naakte cijfers geven, het is inderdaad te wisselvaalgen inderdaad soms brengt Marvel Sans iets meer op, en soms is dan film, reclame, er zijn inderdaad een paar verschillende bezigheden dat ik heb. Hoe je het bekijken, is dat bij Marvel Sans probeer ik wel mijn vrijheid te houden. Ik wil met Marvel Sans ook geen rekening houden van dit moet op de radio komen, of dit moet dan gestreamd worden, of met andere woorden, dit moet scoren en iets opbrengen. Ik doe heel graag muziek in opdracht. Dat is iets waarvan je direct een financiële return hebt. Je maakt muziek. Je krijgt die opdracht, gefactureerd. Maar wel is natuurlijk een ander verhaal. Je maakt een plaatinkomsten komen een jaar later of twee jaar later, of de Sabam, komt er veel later bij. Maar ik heb die muziek inopdracht financieel nodig, maar ik doe dat ook heel graag. Mijn koppelke heeft dat ook nodig of zo. Die rush, de deadline. Iemand die achter de verde zit van maak dat af. En dat vind ik gewoon tof. Ik moest ook alleen Marvel Sans doen en daarvan kunnen leven. Ik zou dat ook niet fijn vinden of zo. Ik ben wel in staat van te leven van film en reclame. En dan Marvel Sans on the side te doen. Het fijne is dat Marbel Sans wel iets oplevert nu. We investeren wel terug veel in de band. We zijn een paar jaar geleden op toegegaan met Castco veel, dat is met acht strijkers. Ik investeer in die platen, dus er gaan wel veel terug in de band. Maar ik zorg gewoon dat de muziek, in opdracht is al een ecosysteem op zich, en Marbel Sans komt er gewoon bij. De winst gaat vaak terug naar Marbel Sans, of in een poteke voor later. Of als we een keer in het buitenland toeren, veel bands die in het buitenland spelen, dat is verliesposten. De inkomsten natuurlijk als stand, is een beetje een lappendeken. Sabam is niet onbelangrijk. Sabam is eigenlijk vooral ook substantieel als je toch buiten Vlaanderen gaat, heb ik het gevoel. Als producties die in Vlaanderen blijven, want we moeten eerlijk zijn, België is voor ons Vlaanderen als muzikant. Dat is toch wel vrij beperkt. Maar ook welkom natuurlijk, wie het kleine niet eert. Maar je merkt wel dat Sabam substantieeler wordt als je iets doet waar de grens over gaat. Ik doe dat spijtig genoeg niet. Elke maand, maar als een spot in Duitsland draait, zoals Nederland, ik ben jaloers op Nederlanders, hoe groot dat die markt daar is, dat is echt wel een veelvoud van het aantal Vlaamse streamers en kijkers. Je merkt wel dat vanaf het moment dat je in Nederland en Vlaanderen zit, dat het al exponieel niet, maar een veelvoud is van inkomsten.

SPEAKER_03 19:40

En heb jij zicht op verkoop van Marble Sound CD's, platen, levert dat voor jou nog iets op, of is dat heel believed.

SPEAKER_00 19:48

Ik denk dat je noemt nu een zakelijk. Alleen dat ik iets van zaken weet, maar ik ben daar eigenlijk heel. Ik weet dat eigenlijk niet hoeveel. En ook als wij merge verkopen achteraf, ik tel niet op voorhand hoeveel cd's dat er in de verlies. Ik voel de verlies en voilà, daar ben ik niet zo hard mee bezig.

SPEAKER_03 20:09

Maar Pieter, wat denk jij dat luisteraars verkeerd kunnen begrijpen over geld verdienen in de muziek?

SPEAKER_00 20:15

Wauw, want daar bestaan toch nog wel wat lees soms wel interviews van mensen die zeggen van, mijn vrienden denk ik, omdat ik op Rokwetter heb gespeeld dat ik binnen ben ofzo, of dan denk ik ook van zijn er echt mensen die denken dat je binnen bent als geprachter speelt, waarschijnlijk wel, maar dat is dus niet zo. Er zijn natuurlijk wel misvattingen. Mensen denken ook van het is zomer, muzikanten hebben het super druk. Dat is ook relatief, vooral Marvel Science, toen wij Studio Brussel. Toen Studio Brussel ons draaide en we zijn twee keer in de afrekening geweest. Als dat gebeurt in afrekening, dan speel jij gewoon heel veel festivals. Maar ja, we zijn in die fase wel voorbij. Er zit veel radio 1 waar we heel blij mee zijn. Maar dan zit je minder in het festivalcircuit, we hebben wel de Ranroet gedaan vorig jaar en zijn nog wel. Ik wil heel graag houdjes cactus doen. Er zijn zeker wel festivals waar wij op passen, maar je zit niet meer in het ruime festivalcircuit, laten we zo zeggen. En als we dan mensen vragen van ja, een drukke zomerzeker, dan denk je van ja, we gaan drie keer spelen of zo. Dat is een misvatting, zo wel. Een andere misvatting, en dat is iets van een heel andere orde. Misschien niet daar waar je op doelt, maar dat is ook zo van. Kun je morgen om vier uur afspreken? Ik moet morgenavond spelen. Je kunt afspreken om vier uur. En de mensen die niet door hebben, waarom moet jij nu om vier uur? Al in die zaal zijn als je pas om 8 uur speelt, nog zo'n misvatting, al die kleine misvattingen.

SPEAKER_03 22:07

Wat is voor jou het minst romantische aspect van artiest zijn? Want ja, we kunnen wel op alle festivals gaan spelen, en om vier uur in zeker lekker gaan eten. Wat zijn de minst romantische aspecten van artiest?

SPEAKER_00 22:25

Ja, die social media is slabbeur voor mij toch wel, waarom dat ik het ook een beetje laat hangen. En ja, inderdaad, we hebben geen tour manager. Er zijn heel veel inderdaad droge mails dat je moest sturen. Da is ook niks romantisch aan eigen. Voor mij is denk ik zo die social media dat ze wel af en toe.

SPEAKER_03 22:50

Is heel, je hebt een goede boeker, maar geen manager. De platen verschijnen op een sterk label, mogen we wel zeggen, Mayway records. Wat zijn volgens jou vandaag de voordelen van bij een label zitten?

SPEAKER_00 23:03

Ik denk dat er altijd veel voordelen zijn. Er is heel veel veranderd, natuurlijk. De laatste jaren streaming bijvoorbeeld, maar iets te noemen. Democratisering, iedereen kan alles zelf. Albums zijn minder belangrijk, zeggen ze. Maar anderzijds is er niet veel veranderd. Artisten werken nog altijd met albums cikli. En ik vind dat een label nog altijd een meerwaarde is. Het is niet allemaal exclusief of zo. Je kunt ook gewoon singletjes lanceren, natuurlijk. Mensen luisteren vooral nog naar singles, als ik mijn dochters kijk, die luisteren niet naar een album als nu Reden zijn fan laat zeggen van Lana Del Ray en Siza, als die een plaat uitbrengen, gaan die niet die plaat luisteren van dat tot zet. Maar anderzijds een label dat een plaat uitbrengt, dat is nog altijd relevant, of zo op een manier. Ik wacht nog altijd op het moment dat echt dood is. Ik wacht er niet op, ik hoop dat het ook wel blijft. Het wordt al lang gezegd al, hoe lang wordt ze de plaat al niet ten doden opgeschreven en labels ook, maar ik vind dat blijft toch altijd zo, er wordt ook gezegd van ja, streaming, het is allemaal democratischer. Want bij de radio heb je daar de gatekeepers, maar nu heb je curatoren. Jij kennen mij zo'n jaar geleden een post van iemand die zei van radio, dat is pasé, lang leven de playlists op Spotify, maar dat heet dan curator, maar dat nu de playlistvergadering of een curator is, dat is toch wel het verschil. Er zijn zeker revoluties bezig. Constant, maar je kunt ook wel vraagtekens bij zetten. Maar waar een label dan eigenlijk wel nog altijd relevant is, die zijn wel een. Een goed label heeft altijd wel een been binnen bij radio en bij de pers en zo. Voor mij van onschatbare waarde nog altijd.

SPEAKER_03 25:10

Want dat is natuurlijk iets anders als je het dan echt alleen moet doen en jezelf die.

SPEAKER_00 25:15

Ja, maar dan moet je een zelfstandige promo persoon zoeken en een zelfstandige plugger. En die bestaan, zeker. Ik heb eerlijk gezegd dat ik daar ook. Ik heb nooit moeten zoeken naar zo iemand. Ik weet niet of er zoveel bestaan. Maar veel zijn er niet. Zeker een plugger bij radio, zijn ze niet op één hand te tellen in Vlaanderen.

SPEAKER_03 25:38

En vaak doen labels het ook zelf, natuurlijk.

SPEAKER_00 25:40

Vandaar een label, wat interessant is, dan heb je direkt toch wel het Zwitserse zakmus, die persen die plaaten gaan naar de pers, die gaan naar de radio. Je kunt alles af doen, maar nogmaals, zo'n zakelijk wonder ben ik niet. Ik heb een kameraad, dat is een Nederlandse vriend. Die heeft de band Black Atlantic. Die doet heel veel zelf en die verklaart mensen met label zodan ik verdien ik veel meer nu. Waarom zou je geven aan een label en zo? En dan moet je echt heel zakelijk ingesteld zijn en daar goed in hebben. Absoluut. Ik ben blij met een label.

SPEAKER_03 26:26

Een goede boeker, ook belangrijk. Is het moeilijk om speelkansen te krijgen, heb je het gevoel van wij zouden nog meer kunnen spelen, of eigenlijk klopt dit wel, de verhouding spelen en de bekendheid van Marvel Sounds?

SPEAKER_00 26:44

Ik denk het wel. Als we nog meer zouden spelen, is niet dat je dan meer voelt. Je moet ook een beetje doseren, denk ik.

SPEAKER_03 26:57

We zitten maar in Vlaanderen bedoel je?

SPEAKER_00 26:58

Zit er maar in Vlaanderen, ja, dat klopt. Ik heb nu een plaats die ik dit jaar zou kunnen uitbrengen. Ik bedoel, een nieuwe plaats. Maar dat is een beetje overkill voor een band van ons kaliber, denk ik. Ik denk, als je big teve bent met een wereldwijde following, dan kun je elk jaar een plaat uitbrengen van je snap je en constant gaan toeren wat zij doen. Dat lijkt me wel leuk ook. Maar ik denk, als je een kleinere band bent in een veel kleine oppervlakte. Dan moet je een beetje doseren, denk ik, zowel wat albums betreft als spelen. Ik zou wel graag, misschien toch nog graag meer in het buitenland spelen. Ik ben niet zo aan het poperen om constant van huis te zijn. Maar we hebben vroeger wel een keer wat buitenlandse avonturen gedaan, zo'n Duitse tourtjes. We zijn in China gaan toeren en een keer naar Koeit geweest. Nederland doen we nu wel weer. Wat lijkt me wel fijn om af en toe wel eens meer in het buitenland te spelen. Maar dan heb je weer een boeker nodig in het buitenland. Corona heeft toch wel lelijk huis gehouden in het boekers. In het boekerswereldje vind ik. Onze Duitse boeker is gestopt met corona, onze Vlaamse boeker Waldo, die is gestopt. Misschien niet helemaal door corona, maar het kan wel. We hebben nu geen Duitse boeker meer. Dus dat is misschien wel jammer, dat zou ik misschien nog wel mee open. Ja, ambitie, het is vooral leuk, eigenlijk ambitie is om plezier te hebben.

SPEAKER_03 28:51

Voelt je een verschil met major artiesten? Is dat iets wat leeft bij u in uw levenwereld van de Pommelien Thesen van deze wereld?

SPEAKER_00 29:02

Ja, het is toch wel relevant in de zin van de slagkracht van majors is wel nog enorm, denk ik. Kijk naar de playlist van de radio, zijn toch heel veel majors die gedraaid worden, maar ik denk niet dat dat een ander soort wezen is. Pommelien Thijs, nu, niet, persoonlijk.

SPEAKER_03 29:24

Peter, heb je het gevoel dat algoritmes mee jouw carrière bepalen, ja, vermoedelijk wel.

SPEAKER_00 29:36

Nog voor Spotify, zoals ik daar net zei, zo'n nummer van onze eerste plaat heeft 7 of 8 miljoen streams op YouTube. En dat was een beetje nog te wilde westen. Ik denk dat dat nu allemaal, en Isbels heeft bijvoorbeeld ook een keer ongelooflijk miljoenen streams. En deze single, zeker? Ja Dreamer bijvoorbeeld. Ik denk dat dat nu allemaal wel moeilijker wordt. Dat is vaak zo. Er komt iets nieuws dat allemaal een beetje. Ja voor west een beetje. Iedereen kan plots van een song hebben en die kartoneert met zijn Brussel te zeggen. En dan merkt iedereen dat er wel wat geld mee te verdienen valt. En wordt het allemaal een beetje sprint iedereen op het wel moeilijker? Ik weet niet dat zo'n verhaal nog zo gemakkelijk is van een Spotify track dat out of the blue plots viraal gaat? Ik weet dat eigenlijk niet zo goed. Toen ben ik geen specialist in. Maar toen hadden we echt wel een YouTube filmpje dat zo vaak bekeken is. Time to Sleep ook. Dat was onze videoclip.

SPEAKER_03 30:45

Maar staat je daarbij stil dat je eigenlijk ook uit dat pre-sociaal media tijd perkomt? En is dat voor je een vloek of een zegen? Zid je daar nog iets mee met die oude manier van werken? Tegenover nu. Of moeten wij eigenlijk heel onze manier van werken en aanpak, is dat helemaal 180 graden gedraaid.

SPEAKER_00 31:06

Ik vraag me dat soms af.

SPEAKER_03 31:07

Op een cyclus blijft en zo.

SPEAKER_00 31:13

Van bands die de gouden jaren van de cd-verkoop hebben meegemaakt. Hoe hard dat dan niet moet zijn nu? Ik vraag me soms af zouden. Die gasten moeten geen muziek meer maken, maar ik vraag me soms af, zouden die nog vaker cd zijn brengen nu, als er effectief nog cd's worden verkocht. Nogmaals, dat marcheert nog. Die trekken nog veel publiek en zo, maar die maken niet zo heel veel platen meer. Ik vraag me gewoon af als je die Gouden Jaren hebt meegemaakt, het voordeel, misschien voor mij is dat ik dat nooit heb meegemaakt. Het is wel zo dat we in 2010 meer platen verkochten dan nu, denk ik wel.

SPEAKER_03 31:59

Maar bij lieve Lijdon hebben jullie toch wel veel tactie gedaan. Ja, absoluut.

SPEAKER_00 32:04

Toen hebben we wat albums verkocht. Dat klopt wel. Ik volg het niet. Ik weet niet hoeveel plaat we nu verkocht hebben. Maar het lijkt me wel hard van als je na een jaren 90 hebt meegemaakt, in die tijd het albums uitbracht, en dan nu, dat lijkt me toch anders.

SPEAKER_03 32:24

Artiesten in Vlaanderen betekent ook relatieve drukke en ook een pak minder drukke periodes. Dat heb je ook al aangegeven. Hoe ga je om met kalme periodes? Periodes waarin je minder zichtbaar bent ook.

SPEAKER_00 32:35

Ja, met BarbelSounds vul ik eigenlijk mijn tijd in zoals ik wil. Zoals ik daar net ook zei van wij zijn niet de band die elk jaar een plaat kunnen uitbrengen. Wat gewoon het publiek, we hebben te weinig publiek of zo. Je wil je niet overstelpen met releases en releases, want dat werkt niet. Maar op zich vul ik die tijd wel in zoals ik wil. Dat houd mij wel gezond, en besef dat wel meer en meer hoe super dat dat eigenlijk is dat ik dat heb. Da kan niemand mee afpakken of zo. Dat is een heel fijn gevoel. Dus Marbos houdt mij eigenlijk wel gezond. De komende maanden zit ik op een project, een serie. Afgelopen maanden was dan wel rustig. Ik doe wat kleine opdrachten, maar zo opdracht met vlees aan, zo weet je nog een serie. Dat is maanden werk. Dat had ik niet. Dan in combinatie met AI. Dat was plots echt een beetje beangstigend of zo. Daar maakte ik me wel wat zorgen van oké. Wat ga ik doen? Ga ik dit nog twintig jaar doen? Ga dat evolueren. Maar vorig jaar bestond AI ook. En dan kreeg ik naar aanleiding van onze Marvel Sounds plaat, kreeg ik wel eens die vraag van. Voel je AI al aan je orderboekje? Maar ik was toen bezig. Ik had How to Kill Your Sister bezig. Ik had die Marvel Sounds gemaakt we gingen spelen. Ik had nog een film gedaan. Dus ik was zo van, oh ja, ja. Ik klachte het bijna weg eigenlijk. En als het dan rustiger wordt, dan begrijpt u plots een beetje wel die angst van. Dat was geen fijn gevoel. Maar dat verdwijnt weer. Ik merk ook wel dat mensen rond mij wel bezig zijn en bezig blijven. Rustige periodes zijn ook niet erg of zo. Ik heb nu ook heel toevallig het boek van Jean Bloaten gelezen, zijn autobiografie. Dat was in de rustige periode. Een heel fijn boek. Ik heb het echt wel voor Jean Blouten. En ik heb veel naar zijn muziek geluisterd of zijn producties geluisterd, ook in de jaren 90. En die zei in zijn succesperode, de jaren 90, waar hij echt de top dingen in Vlaanderen deed, zei dat hij gebeurde ook in die periode dat hij soms drie maanden geen wer had. Omdat de mensen dachten dat hij te druk had. En toen ik dat dacht van welte in de jaren negen. Maar hij beschref echt wel dat hij de muren opliep en zo in een lethargie belanden en zo. En dat kan wel als het te lang duurt, dan gebeurt het wel dat je te veel tijd hebt ofzo.

SPEAKER_03 35:23

Dat is zelf twijfel, binnen.

SPEAKER_00 35:26

Ja, ofzo. Ik merk ook wel dat ik wel. Voor Marvel Sans ook iets productiever ben. Als ik minder tijd heb voor Marvel Science, gek genoeg. Dus als je zegt van ik heb nu een week, ik ga een nummer schrijven, dan duurt het een week om een nummer te schrijven. Maar als je denkt van ik heb nu een uurtje voor ik kan nog een vluchting song schrijven. En dat is wel fijn om het druk te hebben. Dus ik voel me wel beter. Ik vind een drukke periodes wel tof eigenlijk.

SPEAKER_03 36:03

Pieter, we zijn aangekomen aan de snelle vragende, een beetje ludiek. Het is dus de bedoeling dat je zo snel mogelijk een antwoord kiest, bijvoorbeeld studio of podium. Niet over denken over niet over denken. Studio. Perfecte take of emotionele take. Emotionele take: Album of singles? Album. Eten voor het concert of een late night snack.

SPEAKER_00 36:36

Dat was snel, hè.

SPEAKER_03 36:39

Voor. Muziek voor tv of muziek voor reclamer. TV. Leave a light on, of if you would prove me wrong now. Prove me wrong. Composer of singer songwriter. Singer songwriter. Pinback of Sparklehorse.

SPEAKER_00 36:58

Oh, watching. Sparklehorse.

SPEAKER_03 37:06

En dan als je zin hebt, Pieter, om eens aan de luisteraars te vertellen hoe jouw werkplek eruit ziet.

SPEAKER_00 37:13

Dat is een kamer, eigenlijk. We wonen in Brussel in een rijhuis. Ik had een studio op het eerste. En dat is eigenlijk gewoon een kamer. En toen als eerste dochter is geboren, dan ben ik naar boven geruis, omdat dat dan de kinderkamer moest worden. En dan werd de dokter ouder, dat is nog een tweede dokter gekomen, en dan werden ze ouderen gingen niet naar tweede. Dus mijn studio is gewoon een kamer, en ik verhuis mee waar de kinderen niet zijn. En meer moet dat ook niet zijn. Mijn piano staat daar, mijn rood staat daar, mijn gitaar hangen daarin. Ik heb een balkon met licht. Ik zit daar wel heel graag. Ik heb soms wel eens. Ik heb een periode gehad dat we een huis zochten met een grotere werkplek voor mij. Maar dan beseffen we dat we heel graag wonen op die plek. En ik dacht ook van om te pendelen naar een werkplek. Dat zag ik eigenlijk niet zitten, omdat ik dan nu zo gewend ben van gewoon vij stappen te zetten, en in mijn studio te zitten. Dat went zo snel. Die luxe heb ik niet kunnen opgeven eigenlijk. Dus ik zit altijd gewoon in mijn kamer. Dat is af en toe ambitant. Als ik meer dan twee mensen op bezoek heb, wordt het krap. Maar je kunt altijd nog naar een andere studio gaan als het moet, om drummers op te nemen of strijkers, of zo. Ik zit graag waar ik nu zit. Hoe is het eerste dat je doet als je er bent? Een computer opzetten. Ik vrees dat nog altijd. Het eerste is een beetje jammer om je maakt toch veel muziek achter een scherm. Dat is af en toe jammer.

SPEAKER_03 38:58

En welke tool kan je echt niet missen? Misschien was van die computer.

SPEAKER_00 39:03

Ja, van laatste. Ik zou zeggen, Ikbelton live, dat is mijn verlengstuk. Daar neem ik mee op. Je hebt daar een hele leuke pianootjes staan. Ja, ik heb een heel toffe pianino. Ik speel er niet heel veel op, maar dat is toch wel een paar keer super goed van pas gekomen. Dat is een pianino van Hande of Honlet, weet je dat je het uitspreekt. Brussels pianaker, denk ik. Dat is een optaaf kleiner dan een gewone piano. En vooral het bijzondere aan de pianino is dat per hamer, piano hamer, heb je normaal gezien drie snaren, maar een pianino heeft er twee. Je hebt de Acorda ook nog, die heeft er één. Maar ik denk dat ze bij de pianino een lichter piano wouden maken die iets meer portabel is. Maar dat ding is nog altijd loods waar. Daar kunnen er altijd niet voor een paar mensen voor nodig. Maar dat is wel een heel toffe kleine piano.

SPEAKER_03 40:03

En dan als je song schrijft of aan die scores werkt, werk je eerder intuïtief, of toch volgens een systeem, wat is jouw werkwijze eigenlijk?

SPEAKER_00 40:15

De werkwijze bij muziek en opdracht, is vaak van je begint eraan, het moet af zijn binnen een bepaalde tijd, dat is gewoon doordoen. Marble Sounds liedjes. Dat verschilt echt van song tot song. Waar ik vaak kan ik echt wel heel veel over vertellen, omdat er heel veel methodes zijn. Misschien kort gezegd, zijn er liedjes waar je bij gaat zitten. Dit is voor een Marbels plaat. En dan zijn er ook liedjes die toevallig komen aanwaaien en die je weg via een onweg vinden binnen het Marvel Sounds repertoire. Je hebt dat misschien ook wel dat je een keer iets maakt in opdracht en dat wordt geweigerd. Je maakt drie makketes en er wordt eentje gekozen. Die twee honderd makketes kan zijn dat die zo via onweg toch nog een weg vinden bij Marvel Sounds. Of then came fall. Aclotte bijvoorbeeld van onze voorlaatste plaats, een nummer. Het is heel nummer dat serieus afwijkt van onze normale sound. En dat komt omdat ik dat niet had gemaakt voor Marvel Sounds. Dat was een remix dat ik gemaakt had van een bestaandnummer van iemand. En die artiest vond dat heel goed, maar die heeft er uiteindelijk niks mee gedaan. En dan heb ik de tekst veranderd en de akkoorden en alles was eigenlijk al veranderd, maar ook de tekst veranderd. En zo komt er een nummer dat helemaal anders is. Dat is ook wel tof. Dat is ook wel tof. Dingen die niet de bedoeling waren, dat ze op een Marbelsounds plaat gingen komen, maar toch opkomen. En soms is dat ook wel lieve Lijdon, was eigenlijk ook niet echt iets waar ik dacht van dit is nu Marbelsounds. Want dat was een klein piano liedje. Terwijl die plaatsen allemaal wat gitaar, indie, folky dingen, postrocke. Dus dat was wel een beetje een apart nummer, maar uiteindelijk heb je dat dan. Dat was een slaapje voor mijn dochter. En uiteindelijk komt dat toch op de plaats. Mijn advies is ook wel van hou alles bij wat je maakt. Want er zijn sommige. Ik heb nu een nummer afgewerkt en dat is gebaseerd op zo'n oude iPhone-opname. Ik heb dat gewoon gepitcht en gestreted, en plots werkte dat. Dat was eigenlijk heel saai, dat idee. En ik zag van ik niks mee doen, dacht ik toen. En uiteindelijk heeft dat toch wel zijn weg gevonden in een nummer. Wat ik ook doe, is vaak luister naar mijn demo's. Als je geen stroven hebt in refrein. Misschien is dat genoeg. Ik heb dan al twee minuten muziek. Ik luister gewoon heel, en dan stopt die song heel plots. En ik luister daar. Ik zet dat in loop. Ik ga wandelen. Ik zit op de trein en ik luister constant naar die demo. En op een bepaald moment ziet het dan toch wel te binnen van ja, word je een bridge? Wat kan daarna komen? Je moet je verbeelding hebben om te weten wat er daarna kan komen, en bij mij helpt luisteren naar mijn eigen. Dus ik luister eigenlijk heel veel Marvel Sounds naar ideeën en demo's, of zoals demo's die al benaderd zijn, luister. Blijf eigenlijk luisteren. En ook, als je het zelf nog niet beus hebt, is er misschien wel iemand anders die het ook niet beu gaat zijn of het goed gaat vinden, dan heeft het ook wel een soort test doorstaan: als je het na twee jaar werken aan een plaat nog niet beus hebt, niet beus uit, misschien wel iets goed genoeg dat het daglicht kan zien.

SPEAKER_03 43:53

En wanneer weet je dan dat een track klaar is?

SPEAKER_00 43:56

Als je er veel naar luistert en soms vaak dingen probeert die het niet beter maken. Dat zou ik zeggen. Het is het moment. Dan kun je beter zeggen, van kijk, het wordt niet beter. En is het dan nog niet goed genoeg? Misschien voor binnen vijf jaar, dat je het terugoppikt en weer een ingeving krijgt, of zo.

SPEAKER_03 44:25

Pieter, was er een moment waarop je dacht: hier stopt het.

SPEAKER_00 44:32

Ik heb nog niet veel gedacht eigenlijk. Omdat ik ook niet een plan B heb. Maar ja, ook niet zeggen, het is niet omdat je geen plan B hebt dat dat niet kan stoppen, natuurlijk. Ik denk dat het moeilijkste moment was inderdaad die combinatie van rustige periode, waar mij normaal gezien weinig zou delen met het idee van oké, wat gaat er gebeuren met onze sector. Ook al heeft onze sector al heel veel doorstaan. We hebben al stock muziek en plugins en heel veel revoluties geweest hoor. Maar dat was misschien wel een moment, dat ik mij even vragen stelde, klopt. Maar weet je, uiteindelijk. Ik hoorde ook van iemand die zei van ja, broer een designer was, een tekenaar, of ik denk designer, die ook wel minder werk voelen, maar dat dat toch weer eens begin er weer werk binnen om misschien mensen wel AI proberen, maar uiteindelijk ook te beseffen van ja, het is toch niet dat, of het is toch fijner met mensen samen te werken. Ik ben nu optimistischer weer. Het is normaal dat je zo'n momentje hebt.

SPEAKER_03 46:02

En wat is je grootste artistieke teleurstelling geweest?

SPEAKER_00 46:05

Als ik nu denk aan Barbels Platen. Ik zal het anders zeggen, ik heb zo een website waarschijnlijk alweer jaren geleden, maar waar bands hun albums zelf rang schikken van slechts naar best. En op zich vind ik dat wel interessant. Dat zijn wel obscuur, dat is wel indie-artiest die daar hebben gegaan, niet iemand. David Bowie zou dat nooit gedaan hebben, of zo, denk ik, maar ik krijg zo Even Week's hebben dat gedaan, Death Cap for Cutie. En ik vind dat wel interessant, omdat ik die gasten hun repertoire een beetje kennen interessant. Maar ik denk zo van ik zou dat niet kunnen met mijn eigen platen. Maar dat stiekem toch weer wel. Ja, nee, nee. Ja, maar dat zijn geen teleurstellingen eigenlijk, totaal niet eigenlijk. Teleurstellingen is een heel sterk woord, want ik ben eigenlijk wel content van elke plaat. Van elke plaat is er iets te zeggen, wat is de beste plaat? Ik vind de laatste plaat Core Memory. Die klinkt het best. Er staan heel toffe songs op. En als we de live spelen, die werken goed. Songs op waar ik heel fier op ben. Maar dan de voorlaatste plaats, dat is meer piano en strijkers. Dat is dat wat charmanter. En eigenlijk is het een plaat dat voor mij de beste is. Ik ben gevoegd naar de teleurstelling. Ik heb dan de verde plaat, die Advice to Travel Light. Dat is ook een plaat, waar er dan ook wel songs op staan, waar ik super fier op ben, en die me ook graag spelen. Maar het ontstaansproces was misschien iets moeilijker. En dat is ook deels mijn fout, omdat ik te veel song had geschreven. En dat probeer ik nu te doen, is te zeggen na tien of elf songs te zeggen van dit is de plaat. En als er nu nog songs bij komen, het is voor een volgende. Want op een bepaald moment, als je moet kiezen tussen songs om een plaat te maken, wat eigenlijk iedereen denk ik doet. Ik heb daar moeilijk mee. En dan heb je altijd een. Kill your darlings. Ja, en dat is inderdaad. Ik weet dat ik bij die advisor travel aan tien mensen had gevraagd van oké, dit zijn 16 songs, wat zijn de tien favorieten. En dan dacht ik dat de tien songs als een soort absolute waarheid gingen tevoorschijn komen, wat totaal niet is, natuurlijk. En dan zit je uiteindelijk met een plaat waar je denkt van niemand van die tien mensen gaat dat goed vinden, want dat is een lievelingsliedje en dat staat er niet op. En dat vond hij niet goed, het staat er wel op. Dus ja, terwijl dat gevoel is altijd zo wel een beetje. Het is ook een plaat die misschien, maar dat moet je heel kritisch zijn, het is een plaat die misschien niet helemaal consistent klinkt of zo, maar ook niet. De bedoeling was toen. Maar ik denk dat sinds je advisory travel lights, de verde plaats, echt wel geleerd heb om platen toch nog meer als een geheel te bekijken.

SPEAKER_03 49:26

Laten we ten slotte een beetje vooruitkijken. Wat wil je nog absoluut doen?

SPEAKER_00 49:32

Als ik de vraag krijg van wat zijn uw ambities, dan is mijn antwoord altijd wel van. Blijf het doen wat ik nu doe, eigenlijk. Om ik zoveel chans heb metgeen wat ik nu kan doen, ik ben blij met het publiek dat we hebben. En dat mag wel meer zijn. Ik moest er net kiezen tussen AB Club of de Grote Zaal. We verkopen de club uit. Maar de zaal krijgen we niet gevoeld. Het zou fijn zijn als we dan een keer de grote zaal in AB kunnen vullen, dat lijkt me wel fantastisch. Ga ik teleurgesteld zijn als dat niet gebeurt, ook niet, ofzo. Mijn geluk hangt er ook niet van af ofzo.

SPEAKER_03 50:17

Denk je dat het makkelijker of moeilijker gaat worden voor de komende generatie Pieter van Dessel, die gaan opstaan om onafhankelijk, of als een zelfstandig artiest eigenlijk te kunnen blijven werken?

SPEAKER_00 50:36

Ik denk dat als je over de toekomst praat. Ik denk dat iedereen zo wel een beetje de neiging kunnen hebben om wat pessimistisch te zijn daarover. Ja, ik denk dat mensen wel misschien sneller de neiging hebben van vroeger was het beter of zo. Iemand die muzikant was 20 jaar euw, zal waarschijnlijk ook gedacht hebben van die jaren 70, 80 meer hebben gemaakt en vinul, de CD's en al dat kon niet op te doen, dat waren gehouden tijden, die zullen ons ook beklagen. Wij gaan misschien mensen beklagen binnen 20 jaar, misschien moeten we dat door prikken, dat idee. Elke generatie muzikanten wel, mensen zijn creatief en op zakelijk gebied, ga je nog op de volgende trein springen. Wij proberen wel af en toe bij EA een keer iets te proberen of als hulpmiddel. En we wisselen een succes. Ik ben nog niet helemaal gewonnen.

SPEAKER_03 51:38

Maar is er toch één gouden tip dat je zou willen meegeven?

SPEAKER_00 51:42

Ik heb zo wat kleine tips al gegeven van alles bij wat je opneemt, misschien niet alles, maar toch veel. Gooi niks weg. Het kan altijd nog van pas komen. Heel klaf te halen van je moet het niet tegen je goesting doen, muziek maken. Dus je het plezant vindt, moet je het doen. Als je het niet plezant vindt, moet je je afvragen: waarom zou je het doen? Dus heel klef.

SPEAKER_03 52:24

Pieter, nog één belangrijke slotvraag: waarom is het vandaag nog de moeite om muziek te maken?

SPEAKER_00 52:34

De moeite, heb je inderdaad financieel of mentaal, ik heb ook al gezegd hoe belangrijk dat is Marvel Sounds voor mij kopen: dat is wat ze niet kunnen afpakken, het moment dat een song ook samenvalt, dat gevoel, dat is een beschrijfelijkheid, dat is een beetje toch de kik die we af en toe zoeken als songschrijver. En dat is juist het jammer aan. Ik wou niet over AI praten en ik ben degene die er al over begint. Maar dat isgene dat hopelijk niet verloren gaat gaan, is dat we blijven zoeken soms ook met zoeken naar een goede song. We voldoening is dan soms ook te groter. En een song die zich op 1, 2, 3 aandient bij u en die eruit stroomt, dat geeft ook natuurlijk voldoening. Dus daar doen we toch wel eigenlijk voor dat plezier om een song zien bij elkaar te vallen. Dat is altijd toch iets onbeschrijfelijks.

SPEAKER_03 53:40

Heel veel succes met alle projecten, Pieter. Ik hoop dat we elkaar ook nog eens in de studio mogen treffen, dat zou leuk zijn.

SPEAKER_00 53:47

Absoluut.

SPEAKER_03 53:48

Ik geef nog even mee aan de luisteraar de EP. More memory is overal te streamen. Ik denk digital only.

SPEAKER_00 53:56

Het album Core Memory is vanille CD, maar de EP is digital.

SPEAKER_03 54:01

Dieke, merci voor dit klankkastgesprek.

SPEAKER_00 54:04

Jij bedankt.